Bijna op de kop af 4 jaar na mijn in diensttreding bij toen nog Harcourt ben ik officieel Senior Software Quality Assurance Analyst. De tandwielen bij Pearson draaien langzaam want het was in januari al door mijn baas aangevraagd en het heeft het bedrijf dus 5 maanden gekost om die beslissing goed te keuren. Affijn, ik geef geen barst om titels maar de extra pecunia zijn natuurlijk mooi meegenomen!

Pearson is erg Europees bezig, maar dat heb ik al eens gezegd, en dit jaar ga ik maar eens profiteren van de summer flex-hours regeling. Dit betekent dat je één dag in de week, of iedere 2 weken vrij neemt en de ‘schade’ in de overige dagen inhaalt. Aangezien ik nog steeds een contract van 37,5 uur heb lijkt dat dus erg veel op de 36 urige, 4-daagse werkweek die ik bij ING had. Vandaag was mijn eerste flexdag en we hebben besloten om maar eens de hele Mission Trail van San Antonio te ‘doen’. Vroeg beginnen want het belooft weer een stomend hete dag te worden dus als we rond 12 uur klaar zijn hoeven we de ergste hitte niet mee te maken. Dat verliep allemaal keurig en ik heb me echt verbaasd over het feit dat dit zo’n ongelooflijk mooie route is, die volgens mij het pareltje van Texas zou moeten zijn, maar door San Antonio nauwelijks gepromoot wordt. Ja, de Alamo kent iedereen hier, maar al die andere missieposten: erg onbekend. En dat bleek ook wel want naast een handjevol andere toeristen was er dan ook niemand te bekennen. Het is ook wel een zoekplaatje, vooral vlak na de Alamo, om de volgende 2 missies te vinden. De bewegwijzering is om te huilen, de wegen zitten vol kuilen en je rijdt door buurten waar ik me ‘s avonds alleen niet zou willen vertonen. Vanaf Mission San José echter ging er een wereld voor ons open: mooie groene velden, een gigantisch brede rivier met een waterval, een aqauduct en erg mooi bewaard gebleven kerkjes uit het begin van de 18e eeuw. De Alamo hebben we al verschillende malen gezien, dus we begonnen in Alamo Steet richting Concepción, daarna San José en via Padre Park langs de rivier richting de Espada Dam waar je de rivier half door het water over moet steken. Erg leuk! Dan richting Mission San Juan en vanaf daar de Espada Aquaduct en tenslotte mission Espada. Een bijzonder mooie route en heerlijk rustig. Er valt ook veel te fietsen en vooral in het zuidelijk deel is de weg lekker rustig en zijn er speciale fietspaden. Hieronder een scan van de kaart. De roodomlijnde stukken zijn links waar je op kunt klikken, er opent zich dan een pagina met foto’s voor ieder van de missieposten. Op de foto’s kan ook worden ingezoomd want het zijn de originele 6Megapixel opnames.

Weer een grappig voorval waar ik als ‘no-nonsense’ nuchtere Hollander niet echt bij kan. Iedereen kent wel die bijgeloof-dingetjes als zwarte katten, niet onder ladders doorlopen en natuurlijk het nummer 13. Leuk en aardig, maar om daar nu ook je business-processen mee te vermoeien? En dat is nu precies wat bij Pearson gebeurde deze week: een nieuwe versie van een programma diende gelanceerd te worden, en we zaten momenteel op versie 1.0.12. Tot mijn verbazing werd meteen, en tot ieders volledige overtuiging besloten om versie 1.0.13 maar over te slaan en direct 1.0.14 te gebruiken, zonder discussie. Ik had moeite om mijn gezicht in plooi te houden over zoiets knulligs waar zo serieus over gedaan wordt. Tja… we kennen allemaal de verhalen van Amerikaanse vliegtuigen zonder rij 13 (zelf gezien) en hotels zonder 13e verdieping (idem, vooral populair in Las Vegas) en daar kunnen we nu dus ook ‘versies 13′ aan toevoegen. Het zal wel niet alleen een typisch Amerikaans verschijnsel zijn, maar het pas wel weer in het plaatje dat ik me intussen gevormd heb van een enorm Westers land dat bolstaat van gekke, on-21e-eeuwse, ouderwetse gebruiken en denkbeelden die het dagelijks leven hier beïnvloeden.

Afgelopen donderdagavond was het feest in San Antonio: rond een uur of 8 kwam er plotseling een storm opzetten met windstoten tot 100 km/u, Gelukkig duurde het maar een halfuur, maar dat was lang genoeg om toch flink wat schade aan te richten aan bomen e.d. Wij werden ook niet gespaard, zoals aan onderstaande reeks foto’s te zien is. Dus vandaag (zaterdag) was het weer klusjesdag om de spullen weer te repareren en de afgewaaide takken op te ruimen.

 Takkenzooi:

Jammer, dit was een mooi groen boompje:

Ook het hek aan de achterkant heeft het niet overleefd:

We zijn nu het dode hout wel kwijt:

Hek weer gerepareerd, nieuwe cederhouten plank erin gezet. Dit hout wordt niet geïmpregneerd maar is van nature weerbestendig en gaat veel langer mee dan geïmpregneerd waaibomen (dennen)hout. Kosten $1.89 per plank (1.80 m hoog) en menig zweetdruppel want de vochtigheid is bijna 100% vandaag.

Een kijkje in het ‘steegje’ achter de schutting:

De resterende helft van de boom behandeld tegen ongedierte (foto: Jayden Velthoen):

Een voordeel: ik kan er weer onder grasmaaien: