Even voorstellen: de nieuwe aankoop. De Sony VAIO laptop die ik aangeschaft heb net voor de verhuizing naar de VS begon toch wat tekenen van verval te vertonen na 4 jaar. Een Windows-7 installatie gaf weer een beetje extra lucht maar echt soepel werkte het toch niet allemaal meer met maar 1Gb geheugen en een harde schijf van 100Gb. Na enig zoekwerk is het dus een HP-beest geworden van BestBuy met 8Gb intern geheugen, een 1 Tb harde schijf en een quad-core Intel processor. Het was een ‘refurbished’ exemplaar, wat niet betekent dat hij al bij iemand thuis heeft staan te werken, maar meestal dat hij nooit verzonden is omdat de klant de rekening niet betaalde of iets dergelijks. Scheelt toch gauw een paar honderd dollar op de nieuwprijs. In deze zit ook een flinke grafische kaart in met een geheugen van 1,5Gb en een Blue-Ray DVD speler dus ik hoop weer voor een paar jaartjes onder de pannen te zijn. Hij is vorige week afgeleverd en wat een snelheid! Windows Vista was voorgeïnstalleerd dus dat heb ik meteen maar vervangen door een Nederlandse Windows 7 Ultimate. Het enige dat eigenlijk ontbreekt is een microfoon en webcam, voor die zaken, en het extra scherm, houdt ik de laptop nog op mijn bureau. Voor de geïntresseerden zijn hier de specs:

• Intel® Core™2 Quad processor Q9300 Features 1333MHz system bus, 6MB L2 cache and 2.5GHz processor speed.
• 8GB PC3-8500 DDR3 SDRAM
• Blu-ray Disc-enabled DVD±RW/CD-R/RW drive Supports LightScribe direct-disc labels
• 1TB Serial ATA hard drive (7200 rpm)
• NVIDIA GeForce GT230 graphics card Features up to 1.5GB video memory, VGA, HDMI and VDI output.
• Front-panel 15-in-1 media reader
• 5 USB 2.0 ports
• Built-in wireless LAN (802.11a/b/g/n)
• Built-in 10/100/1000Base-T Ethernet LAN

Prijs: $670, na belasting en verzending kwam het totaal uit op $757. Ik ben niet meer zo op de hoogte van het prijsniveau van PC’s in Nederland, maar volgens mij was dat een redelijke deal gezien de extra’s die erbij zaten zoals de grafische kaart en de Blue-Ray speler.

Er is werkelijk een explosie van onkruid gaande in mijn achtertuin momenteel. De vele regen in combinatie met het toch wel warme weer (25 graden is het zelfs al geweest) is groeizaam weer. Joi’s vader heeft in een hoekje van de tuin een stukje land omgeploegd en er meloenpitten geplant, vorig weekend. Sindsdien is er in dat hoekje een soort onkruid gegroeid dat die hele hoek probeerde te overwoekeren. Het is raar spul: er zitten hele kleine haartjes aan waardoor het overal aan vastplakt. Het is gelukkig wel eenvoudig weg te halen want wortels heeft het bijna niet en je kunt het als een tapijt oprollen. Na enig googlen blijkt dat dit spul Sticky Willy genoemd wordt, of Goose Grass of Cleavers, er zijn verschillende namen voor. Het schijnt ook door de Indianen als medicijn gebruikt te worden voor allerlei kwaaltjes. Op deze pagina wat meer info:

http://davesgarden.com/guides/pf/showimage/36849/

Hieronder wat foto’s. Na 2 kruiwagens zat mijn container vol dus ik moet volgende week nog meer weghalen:

 Beetje overwoekerd:

Van dichtbij:

Oprollen:

Volle kruiwagen:

Fijne dagje: om 5 uur in de ochtend op weg naar Houston en rond half 12 weer terug in San Antonio. Reden: een nieuw paspoort. Dat is nog een hele heisa voor een Nederlander die niet meer in Nederland woont. Ten eerste moet je persoonlijk naar het consulaat om het formulier af te geven en vingerafdrukken te laten maken (vanwege het nieuwe biometrische paspoort). Daarnaast moet je Nederlandse pasfoto’s hebben, die zijn van een heel ander formaat dan Amerikaanse. Daar had ik al rekening mee gehouden bij ons bezoek aan Nederland in januari dus dat was geen probleem. Het dichtstbijzijnde consulaat is voor mij in Houston, 3 uur rijden hier vandaan. Ze gaan om 8 uur al open dus Andre moest om 5 uur in de auto op weg naar Houston. Eerst nog even tanken ($2.57/gallon) en dan op weg en eens kijken of ik met 1 tank op en neer kan naar Houston. Die 3 uur die Google maps ervoor rekende klopte aardig: om 8:15 liep ik het consulaat binnen. Om 8:30 was ik weer weg. 6 uur rijden voor een bezoekje van een kwartier De terugweg ging iets vlotter omdat het intussen licht was en het niet meer motregende: de cruisecontrol stond continue op 80 mph. (volgens GPS was dit 77.8 echte mph). Voordat de ochtend voorbij was had ik dus al 410 mijl gereden (650 km). Al met al nog wel een duur grapje dus, zo’n paspoort iedere 5 jaar in den vreemde aanvragen: $90 voor het paspoort (na 2 weken via de post thuisbezorgd gelukkig) en $45 benzine, $135 in totaal, plus de tijd die het kost natuurlijk. Op 1 tank benzine ging het trouwens nèt: bijgetankt voor 17.1 gallon en een snelle berekening leert dat mijn verbruik precies 24 mpg (miles per gallon) was. Toch niet slecht voor een truck met een 2,5 liter motor (1 op 11 ongeveer).

Nu met spanning wachten op het nieuwe document. Gelukkig krijg ik mijn oude paspoort terug, daar zitten namelijk een paar mooie stempels en visa in.

Het is wel bekend denk ik dat we in Texas niet zo’n herfst hebben als in Nederland, met mooie gele en rode bladeren en dergelijke. De loofbomen blijven hier gewoon dofgroen het hele jaar door. Ze laten echter in het voorjaar en najaar wel een hoop van hun bladeren vallen, en daar zitten we momenteel middenin. We hebben veel eikenbomen rond het huis, dat is perfect in de hete zomers omdat die voor wat schaduw zorgen zodat de rekening van de airco niet zo hoog oploopt. Al was het deze zomer wel erg extreem met die enorme hitte die ook zo lang duurde. Ter illustratie een grafiekje uit Excel. Dit is ons elektriciteitsverbruik per 4 weken, gemeten vanaf dat we naar Texas verhuisd zijn. De paarse lijn is die van afgelopen jaar dus je kunt wel zien dat het ook qua verbruik behoorlijk menens was in de zomer met die hitte:

Ik ben dus wel blij met die bomen. Maar het wordt arbeidsintensief om al die bladeren 2 keer per jaar uit de dakgoten te scheppen en daarom heb ik mijn zondagje maar opgeofferd om roosters over de dakgoten aan te brengen zodat wel het water maar niet de rommel erin verdwijnt. Hieronder een fotoverslag van hoe dat in z’n werk ging. Zoals gewoonlijk met doe-het-zelf projecten werkte het click-and-snap systeem niet helemaal zoals het boekje beweerde, klikken deden de bevestigingsklips wel maar snappen niet waardoor het erg lastig was om de zaak vast te zetten. Een klusje van een uur duurde dus 2,5 uur, ook een manier om je zondag door te komen.

Klik weer op de foto voor een grote versie.

Allereerst de situatie op het dak op zondagmorgen:

 Het medicijn: Gutter Guards van de Home Depot. Soort roosters die je onder de shingles schuift en vervolgens met een soort klemmetjes aan de dakgoot vastzet.

Eerst natuurlijk de dakgoten leegscheppen, dit is het resultaat:

 En een paar voor/na vergelijkingen. Nu ben ik hopelijk voor de eerstkomende 10 jaar van die gootellende af…

Nog eentje dan:

Het zit er weer op!