Afgelopen week werden bij ieder huis in onze wijk 2 grote afvalcontainers afgeleverd: we gaan gescheiden afval inzamelen! En het legen van de containers gebeurt vanaf nu geautomatiseerd, dus met een mechanische arm aan de vrachtwagen. Ik moet zeggen dat ze hier behoorlijk laat zijn met gescheiden afval inzameling, vergeleken met Nederland, maar het wordt dan ook wel voortvarend aangepakt. De gemeente stelt 2 enorme containers ter beschikking (ieder 96 gallon, ongeveer 360 liter per stuk): 1 voor het te recyclen afval (blauw) en 1 voor het restafval (grijs). Dinsdag wordt de blauwe geleegd, vrijdag de grijze. Volgens de gemeente zou "720 liter afval per week voor een gemiddeld gezin genoeg moeten zijn…". Dat zou je wel denken ja. Als je bedenkt dat wij in Brummen na de invoering van DifTar gemiddeld 140 liter gewoon afval per 4 weken produceerden en heel af en toe een groene container van 80 liter dan is 720 liter zelfs erg ruim te noemen. Het mooie van het systeem in San Antonio is trouwens dat je niet flessen en andere te recyclen rommel bij de supermarkt moet dumpen maar dat je die dus in de blauwe container kunt doen en dat het 1x per week wordt opgehaald. In die container kun je dus ook van allerlei plastic en zelfs piepschuim kwijt. Het blijkt dat plastic hier gecodeerd is, er staat altijd een nummer binnen het recycle-symbool gedrukt. Nummers 1 t/m 7 kun je in de blauwe container kwijt. Ik vind dat wel een relaxed systeem voor de consument: je betaalt gewoon je maandelijkse vuilbijdrage en je kunt eigenlijk alles aan de weg kwijt, behalve chemische vloeistoffen e.d. Hier is de tabel van plastics:

Deze codes staan op deze pagina uitgelegd: www.ides.com/resources/plastic-recycling-codes.asp
En nu maar afwachten hoelang het duurt voor ze hier in de gaten krijgen dat er in andere landen ook nog zoiets als ‘Diftar’ gebruikt wordt, waar de consument dus betaalt voor de hoeveelheid afval dat aangeleverd wordt. Wat dus altijd negatief voor de burger (duurder) en positief voor de gemeente (brengt meer geld op) uitpakt, hoe zuinig je ook met je afval omspringt. Dat was tenminste onze ervaring in Brummen. Aan de andere kant heb ik zo’n vermoeden dat de Amerikaanse burger zo’n systeem gewoon niet pikt en het is hier dus wel zo dat in zo’n geval er door lokale overheden behoorlijk geluisterd wordt naar klachten van burgers, en een gemeente zo’n maatregel er niet zo maar even kan doordrukken, iets wat in Nederland wèl regelmatig voorkomt volgens mij.

Affijn, het afleveren van de containers gaat zoals altijd hier gepaard met een pakket folders waarin zelfs precies uitgelegd wordt hoe je de container naar de weg moet rollen en onder welke hoek je hem moet houden, enz….  Stel je voor dat iemand verwondingen oploopt bij het transporteren van de container naar de weg, ze zouden de gemeente een proces kunnen aandoen! Dus (compleet met foto’s):

How to load your Toter Cart

To place materials inside the cart, raise the lid by grasping it from the front and lifting (oja? Goh, nooit gedacht dat je op die manier spullen in je container moet doen…’licht het deksel op door het vast te pakken en omhoog te trekken’)

How to move your Toter Cart

Make sure that the cart lid is closed. Grab the handle with both hands and carefully tilt the cart towards you. Push or pull the cart to roll it. DO NOT drag the cart. DO NOT tilt or roll the cart with the lid open

Wat een heerlijk belerend land is dit af en toe toch, alsof 90% van de bevolking uit kleuters bestaat. Nog zo’n voorbeeld, ik heb weer een hangmat voor de achtertuin gekocht, zo’n hele simpele die je gewoon tussen 2 bomen kunt spannen. Er zaten maar liefst 3 (!) felgele, met uitroeptekens gedecoreerde kaartjes aan met daarop ‘Children of 18 and younger should be under supervision of an adult when using this hammock’. Als je 18 bent mag je dus eigenlijk nog niet alleen in je hangmatje gaan liggen, daar moet papa of mama bij gaan staan. Tja…. maar je mag wel autorijden hoor…. of oorlog voeren in een ver land in het Midden-Oosten.

Grappig voorval vanochtend. Ik ben een ochtendje vrij na een aantal lange werkdagen om een deadline te halen. Ik belde Joi’s werk om te informeren of ze goed was aangekomen (regen, dus erg gladde wegen hier). Nu begint haar werknummer met 991, en ik draaide per ongeluk 911 en nog 2 cijfers van het nummer, toen ik me realiseerde dat ik het verkeerde nummer draaide. Opgehangen en nogmaals gedraaid, maar toen goed. 10 minuten later ging de deurbel, agent aan de deur, of alles OK was. Uitgelegd dat dit een geval van ‘fat fingers’ was en excuses gemaakt, en dat was blijkbaar voldoende. Volgens Joi hadden we daar een bekeuring voor kunnen krijgen, maar in het vervolg moet ik extra oppassen niet per ongeluk ’911′ te draaien, verwarrend telefoonnummer hoor. Ik was wel onder de indruk dat ze toch binnen 10 minuten even komen controleren of er echt niks aan de hand is, zelfs als je alleen het nummer maar draait. ‘Misbruik van 112′, zoals je in Nederland nog wel eens hoort zul je in de VS niet vaak tegenkomen denk ik, want de sancties zullen wel behoorlijk zijn. En terecht.

Andre

Eindelijk, na 4 maanden, hebben we eergisteren enige regen van betekenis gehad in San Antonio. Het kwam ineens met bakken naar beneden ‘s nachts. Gisteravond, na een droge dag, begon het opeens te onweren en toen hoorde ik een geluid of er iemand met stenen op het dag aan het gooien was: hagel, en niet zulke kleintjes ook. Als een speer naar buiten gerend om beide auto’s in de garage te zetten voordat er deuken inkomen. Net op tijd, want wat begon als hagelstenen ter groote van dobbelstenen groeide uiteindelijk uit tot hagel ter groote van halve golfballen, en toen stonden de auto’s gelukkig al binnen. Dat is wel een wat ander kaliber hagel als dat je in Nederland gewend bent. Het klinkt ook niet als dat geruis van suiker, maar je hoort echt brokken ijs op de grond uiteen spatten, alsof iemand constant ijsblokjes uit het raam kiepert. Affijn, dat was dus weer een belevenis die gelukkig maar 10 minuten duurde. Hier een paar foto’s (klik op foto voor vergroting):