Schrikken! Het is alweer bijna 3 weken geleden dat ik voor het laatst iets geblogd heb. Daar is wel een reden voor: overwerken bij Pearson vanwege een deadline op 10 februari en het feit dat pa en ma en broertje in maart op bezoek komen en we de badkamer nog gauw even een nieuw verfje willen geven, daarnaast moet het gastenhuisje in de achtertuin nog een beetje ‘aangekleed’ worden. December en januari waren ook topmaanden qua freelance vertaalwerkzaamheden dus dan blijft er weinig tijd over om weer een smeuiig verhaal te schrijven. We hebben een paar koude weken gehad in San Antonio: ‘s nachts tegen het vriespunt en overdag tussen de 5 en 10 graden met een schrale wind uit het noorden. Ik begin een beetje een zuiderling te worden want ‘vroeger’ had ik nooit last van kou, maar dit jaar vind ik het maar niks, al die frisse lucht. Of misschien is het de 40+ leeftijd wel… Vandaag was het eindelijk weer zonnig weer, met een graad of 21, Ideaal weer om de ramen aan de buitenkant eens schoon te maken. Toen bleek weer eens dat de Hollanders toch blijkbaar wel een ‘proper’ volkje zijn, want de buurvrouw vroeg me na afloop hoe ik de ramen zo glimmend kreeg. Toen ik begon uit te weiden over schoonmaakmiddel, scheutje ammonia, zeem en trekker zij ze, nee, wat spuit je op de ramen zodat ze zo schoon worden?? Had ik even verkeerd begrepen dat het met de hand wassen van de ramen toch echt geen goeie Amerikaanse gewoonte is: veel te veel werk!! Je hangt ‘gewoon’ een busje ‘Extra Smooth Ultra Window Cleaner’ of zoiets aan je hogedrukspuit (iedereen heeft zo’n ding hier, behalve wij..) en spuit dat op de ramen. Even laten intrekken, schoon water erop spuiten en het is schoon. Zegt men. Maar toch niet zo mooi schoon (vooral in de hoeken) als dat je gewoon in een uurtje alles even met de hand doet, want met die chemische troep blijft er toch een beetje een waas achter op de ramen. Daarnaast heeft iedereen hier (behalve wij dan weer..) de luxaflex dag-in-dag-uit, slecht weer of mooi weer, potdicht zitten, zodat het toch niets uitmaakt of er een waas over je ramen zit, waardoor het fenomeen ‘de buitenboel doen’ hier ook behoorlijk onbekend is. Jammer voor de rest van San Antonio, maar op mijn vrije dag, met 21 graden en een lekker briesje, gaan bij mij alle ramen open. Moet je maar eens door een woonwijk in de VS rijden: 10 tegen 1 dat alles behalve de garage potdicht zit, ongeacht het weer. Je huis is hier bedoeld om je volkomen in terug te trekken achter de TV, en je door de rest van de boze buitenwereld niet te laten storen. Het is ook wel grappig als je een colporteur aan de deur hebt. Die staan echt op 5 meter afstand van je voordeur (dit is niet overdreven) als je de deur opendoet omdat alles wat ook maar enigszins kan lijken op huisvredebreuk (zoals vlakbij iemands voordeur staan blijkbaar) al agressie van de bewoner kan opwekken (denkt men…). Sowieso is het aantal aanbellende vreemdelingen hier bijna nihil. Heel af en toe iemand van AT&T of Time Warner om je een telefoon- of kabelabonnement aan te smeren (heb ik meestal binnen 10 seconden afgewimpeld), kerken in de buurt die met een ‘fundraising’ bezig zijn (geldinzameling voor een goed doel: meestal eten voor de armen… ja, de VS is nog steeds een Westers land, al is de rijkdom hier soms erg ongelijk verdeeld), of kinderen uit de buurt die je gras willen maaien (doe ik zelf wel, dus ook met 10 seconden bekeken).

Tot zover weer het stukje Amerikaanse Cultuur (oftewel: gemak dient de mens). Morgen de inhuldiging van Obama. Ik weet niet of ik daar iets over ga schrijven want dat zal in Nederland ook wel uitgebreid op TV zijn.

Andre

Weer een nieuw jaar verder. Vanuit San Antonio de allerbeste wensen voor het nieuw jaar en iedereen die ons kaarten en gelukswensen gestuurd heeft: heel hartelijk bedankt! De Nederlandse uitbundigheid rond oud en nieuw is hier in San Antonio ver te zoeken, het enige vuurwerk mag worden afgestoken in het centrum en op een paar luchtmacht basissen. En de straten zijn verlaten. Het hele idee van rond middernacht de straat opgaan, vuurwerk afsteken en even de buurt een goed nieuwjaar wensen is hier onbekend, dus we hebben er zelf maar wat gezelligs van gemaakt. Vanmiddag oliebollen gebakken met Jayden, vanavond een paar filmpjes gekeken (geen oudejaarsconferences op TV hier…), flesje champagne opengetrokken, wat hapjes, en een 7-jarige dochter die persé tot 12 uur wil opblijven maar om half 12 toch op de bank in slaap valt en als het zover is bijna niet wakker te krijgen is  Al met al best gezellig, maar het ‘Hollandse gevoel’ ontbreekt een beetje dus na dit bericht gaan we lekker onder de wol…

Groetjes van André, Joi en Jayden