‘No Country for Old Men’. Als je een spannende film wilt zien, met een hele speciale atmosfeer, die zich afspeelt in het zuiden van Texas dan is deze film beslist een aanrader. Een flinke rol is er weggelegd voor Tommy Lee Jones, die trouwens in San Antonio blijkt te wonen! Na enig zoekwerk zijn adres gevonden, binnenkort maar eens langs zijn huis rijden, het is een kwartiertje van ons huis vandaan. Surf naar deze site: http://www.housealmanac.com, tik bij ‘Owner’ in Tommy Lee Jones en selecteer San Antonio bij ‘City’. Klik op ‘Search’ en daar is’tie… Waarde van het huis: $2.7 miljoen.

Vandaag hoorde ik weer iets waar mijn mond letterlijk van openviel. Weer zo’n voorbeeld van compleet doorgeschoten Amerikaanse bedrijven (of komt dit ook elders in de wereld voor, misschien in Columbia?). Het zit zo: Joi werkt voor de HR-afdeling van een locale mobiele telefoonprovider en moest afgelopen week 3 mensen ontslaan omdat ze niet wilden meewerken aan een drugtest die willekeurige medewerkers eens in de zoveel tijd moeten ondergaan. Ik werk voor Pearson, dat is een internationaal bedrijf waar dit soort praktijken niet toegepast wordt, maar blijkbaar is het onder puur Amerikaanse bedrijven gewoon, en het schijnt steeds vaker te gebeuren, dat medewerkers zo’n drugtest moeten ondergaan. De HR afdeling stuurt wekelijks een aantal emails aan willekeurige werknemers waarin die opgeroepen worden om zich binnen 36 uur te melden bij een bepaalde kliniek waar ze urine en bloed moeten afstaan. Als er drugs in die vloeistoffen gevonden worden (softdrugs, harddrugs, waar precies op getest wordt is niet helemaal duidelijk, maar marihuana (wiet dus) staat ook op de lijst) volgt onmiddelijk ontslag. Als je de test weigert wordt automatisch verondersteld dat je drugs gebruikt hebt en volgt ook ontslag. Ik vond dit van een zodanige middeleeuwse denkwijze getuigen dat mijn mond er inderdaad van openviel ja. Ik bedoel: als iemand op zijn werk prima functioneert, daar heb je normaal gesproken managers voor die daar op toezien, welk recht heeft een bedrijf dan om mensen te beletten dingen in hun vrije tijd te doen? Er is natuurlijk een behoorlijk verschil tussen soft- en harddrugs, maar zelfs dán. Ik kan me zoiets nog in de verte voorstellen voor beroepen als onderwijzers, chirugen of verpleegsters maar helpdeskmedewerkers of monteurs? Ik heb geloof ik in een ander berichtje al eens gemeld dat Joi’s bedrijf ook denkt het recht te hebben om het SMS-gedrag van medewerkers tijdens werkuren te monitoren (ze zijn per slot van rekening een mobiele telefoonprovider en kunnen dus eenvoudig de logfiles inzien). Als je teveel SMS’ed tijdens kantooruren (of je nu pauze hebt of niet) mag je ook vertrekken. Onvoorstelbaar dat dat toegestaan is hier. Het is eigenlijk geen wonder dat slaverij hier nog maar heel kort geleden is afgeschaft want medewerkers worden op veel plaatsen nog steeds als eenvoudig vervangbaar product beschouwd zonder enige rechten. Nog meer redenen dat ik enorm dankbaar ben dat ik werk bij een meer pragmatisch, flexibel ingericht en sociaal bedrijf als Pearson, dat redelijk dicht tegen een Hollandse bedrijfscultuur aanzit. Wát een land is dit in sommige opzichten…..

Ik heb verder weinig te vertellen dus tussendoor voor de verandering maar eens een filmpje dat ik op het internet tegenkwam. Grappige reklame van Snickers:

Kan iemand mij uitleggen waarom het in de VS noodzakelijk is dat er een neutrale en een pluskant in een stopcontact zitten? Het is niet bij alle stopcontacten in ons huis zo, maar bij de meesten kan de stekker maar op één manier in het stopcontact omdat de pootjes van de stekker, en ook de ‘gleufjes’ in het stopcontact van breedte verschillen. Hieronder een foto, dat maakt het wat duidelijker:

Zoals je duidelijk kunt zien is de bovenste breder dan de onderste. In Nederland maakt het totaal niet uit of de stekker nu rechtsom of linksom in het stopcontact gaat. Dat snap ik niet. Electriciteit is toch, afgezien van het voltage en de frequentie, hetzelfde? Wat kan hier de reden van zijn? Is er iemand met verstand van electra die me dat kan uitleggen? Richard, Marcel, laat effe een commentaar achter want jullie hebben vast wel een idee…. Hieronder nog een interessante link met informatie over stopcontacten wereldwijd. Deze Amerikaanse heten overigen ‘polarized plugs’.

Plugs and sockets wiki

Sorry voor de verwarring hoor. Ik heb mijn versie van WordPress vernieuwd en daarbij nagelaten om de links naar Velt Village weer te herstellen. Bij deze: ze zijn weer terug!

Deze week heb ik voorzichtig mijn eerste schreden op het pad van de vertalingen gedaan. Ik had me al een tijd geleden bij een aantal vertalersforums ingeschreven voor vertalingen van engels naar nederlands en omgekeerd, maar tot nog toe waren daar nog geen opdrachten uit voortgekomen. Tot ik afgelopen week een e-mailtje ontving van een vertaalbureau in Sofia, Bulgarije, die een opdracht had gekregen van een Duits bedrijf dat was samengevoegd met een Belgisch bedrijf. Ze zochten iemand die maandelijks de nieuwsbrief wilde vertalen van het Engels naar het Nederlands. Ze gaven me een voorbeeld dat vertaald moest worden. Op basis daarvan zouden ze een keuze maken uit de beschikbare vertalers. Maandag kreeg ik een emailtje dat mijn werk was goedgekeurd en dat ik was geselecteerd uit 5 candidaten. Ik kreeg meteen de Engelse tekst toegestuurd om te vertalen. Deadline 17 juli, ik had dus 3 dagen om de vertaling te doen. Het ging om 6 documenten met een totaal aantal woorden van 2700. Met een tarief van 5 (Euro)cent per woord is dat een leuk extraatje. Het vertalen zelf kostte me ongeveer 5 uur, voornamelijk omdat er veel technische termen inzaten (het bedrijf van de nieuwsbrief is een koper raffinaderij..). Bovendien maakt men in de vertalerswereld gebruik van een aantal tools die niet echt gestandaardiseerd zijn. In plaats van 800 Euro uit te geven aan het pakket dat het Bulgaarse bedrijf gebruikt (dat programma heet Trados) heb ik het opgelost met een combinatie van freeware en demo-software die 90 dagen geldig is. Affijn, ze schijnen aardig tevreden te zijn. Nu maar even afwachten hoe de betaling verloopt, ik hou nog een slag om de arm want het blijft een exotische constructie: vertaler in de VS vertaalt voor een Duits bedrijf via een Bulgaars vertaalbureau.. Als deze eerste opdracht goedgaat zit er een maandelijkse vertaaljob van 6000 woorden voor me in, betaald in keiharde Euro’s, goed dat ik die Nederlandse girorekening nog heb.. Wanneer is de volgende vlucht naar Nederland?

Het is zover: ik kan mijn 40e verjaardag aankondigen op mijn weblog. Voor mijzelf niet zo’n enorme mijlpaal maar de mensen om mij heen denken daar blijkbaar anders over Ik ben flink verwend vanmorgen: ontbijt op bed, Samsonite koffer, Chinese theebeker en 2 prachtige T-shirts uit Arizona en een ‘giftcard’ voor BestBuy van Joi’s zus en haar familie. Daarnaast nog 2 hele speciale flesjes drank uit Nederland meegekregen: een 40 jaar oude Tawny port van pa en ma en een flesje Armagnac uit 1968 van Martin, en natuurlijk de Rien Poortvliet boeken die een mooie uitbreiding op mijn verzameling zijn, bedankt allemaal! Met andere woorden: een goed begin van deze verjaardag! Om jullie eens flink te laten schrikken staat hieronder een foto van een foto die ik in juni bij pa en ma thuis gemaakt heb. Het is het voltallige personeelsbestand van ‘onze’ Sparmart in Eerbeek in 1992. Een team waarvan ik ook deel uitmaakte (groenteman). Klik op de foto voor een vergroting en lokaliseer mijn persoontje! (Martin staat er ook nog op trouwens..):

Personeel Sparmart Eerbeek (1992):

Hieronder versie 2008, 16 jaar later (let wel: ik was net wakker..):

Tot slot een foto van de speciale flesjes. De Port gaan we dit weekend aanbreken, de Armagnac bewaren we voor een volgende speciale gelegenheid. Tip: maart volgende jaar??

Klik voor grote versie:

Het is eigenlijk een wonder dat ik zo weinig commercials zie want als je rond ‘Prime Time’ (5-8 uur ‘s avonds ongeveer) TV kijkt hier is de TV echt vergeven van de commercials. De een nog slechter en oubolliger dan de andere. Ik ben dan ook erg blij met de afstandsbediening want bij de eerste commercial gaat’ie meteen op een ander kanaal. Horizontale programmering is moeilijk te realiseren met 70 kanalen! (gelukkig). De enige commercials die ik noodgedwongen ‘gevoerd’ krijg zijn die tijdens de shows van ‘Judge Judy’ die ik van kwart over 4 tot 5 altijd in de keuken heb aanstaan als ik aan het koken ben. Als we een filmpje willen zien gaan we meestal naar de bioscoop of kijken een DVD-tje want een film die normaal anderhalf uur speeltijd heeft duurt hier op TV van 7 tot 10 uur ‘s avonds vanwege alle reklame (50-50 reklame-film dus!!). Dit betekent dus echt om de 6 a 7 minuten film 6 a 7 minute reklame, en dat is niet gelogen. HBO is het TV-kanaal zonder commercials, maar daar moet je extra voor betalen. Ik schrijf dit stukje om de meest irritante reklames bij jullie onder de aandacht te brengen. En ze worden allemaal uitgevoerd door 1 man: Billy Mays. Hij probeert meestal wondermiddeltjes voor de huisvrouw te promoten, maar zijn bekendste produkt is ‘Oxy Clean’, een schoonmaakmiddel. Deze man is voornamelijk zo irritant omdat hij op een enorm schreeuwerig toontje zijn produkten aan de man probeert te brengen, alsof dat beter verkoopt. Ik kan er lang en breed over praten, maar oordeel zelf door deze website te bezoeken en wat van die reklamefilmpjes te bekijken:
http://www.asseenontvvideo.com/Billy-Mays.html
En hier een foto van de beste man:

Een speciale vermelding krijgt Jim S. Adler, het kopstuk van een advocatenkantoor uit Houston. Deze kerel gelooft nog dat hij meer klanten trekt als hij maar chagrijnig in de camera blijft kijken en onverwoestbaar roept “I’m the Texas Hammer!!”. Hij lijkt een beetje op dat typetje van Kees van Kooten uit de gemeente Juinen: wethouder Hekking, die maar strak in de camera blijft kijken. Erg stoer. Het is een groot kantoor maar of zo’n reklame meer klanten trekt… mischien wel in Texas. Geen fotootje van de beste man, ik wil geen rechtszaken riskeren

Joi doet nog steeds af en toe van die ‘geheime winkelopdrachten’ en pas geleden kreeg ze de mogelijkheid om het ‘Seaworld’ (link) entertainmentpark hier in San Antonio eens onder de loep te nemen, alle kosten vergoed. Tony, een neefje van Jayden, verblijft de hele zomer bij Joi’s ouders dus als we met z’n vieren gaan zouden we zo’n 200 dollar uitsparen ($50 per volwassene, $42 per kind, $12 parkeren, ik dacht dat de Efteling duur was!!). We zouden wel de hele tijd (minstens 6 uur) in de ‘Lost Lagoon’ moeten verblijven, dat is een onderdeel van het park uitsluitend gericht op waterpret. Met een voorspelde temperatuur van 37 graden Celcius (99 Fahrenheit) leek ons dat wel een geweldig idee, dus hebben we afgelopen zaterdag Seaword bezocht. Hieronder een korte indruk. Laat ik voorop stellen dat ik niet zo’n fan ben van enorme pretparken met duizenden mensen op een kluitje, dat weet je alvast welke kant dit betoog opgaat… De rit er naartoe was rustig, weinig mensen op de weg, binnen een halfuurtje waren we er. Het park gaat om 10 uur open, wij waren er om kwart over 10. Langs de parkeerwacht, meteen 12 dollar afrekenen graag. Het parkeerterein was nog prettig leeg dus dat zag er goed uit. Toch nog een goed halfuur in de rij gestaan omdat het op de één of andere manier bijna 5 minuten moet duren om 1 bezoeker een kaartje te verkopen. Dat belooft wat voor de grote hausse van mensen die wat later arriveren…. Tja, pinnen kan hier aan de kassa niet, cheque’s uitschrijven en controleren duurt nu eenmaal lang, net als het bestuderen van de creditcard slip en een handtekening zetten. Bovendien willen Amerikanen het naadje van de kous weten vóórdat ze het park ingaan, en de kassière gaat dat dan ook allemaal heel rustig uitleggen, terwijl in het park zelf tientallen standjes zijn waar je voor informatie terecht kunt. Loopt niet echt soepel dus, die kaartjesverkoop. Enfin, toen mochten we met kaartjes het park in, maar niet voordat alle tassen overhoop moesten want we mochten toch vooral geen frisdrank, broodjes en/of gevaarlijke spullen meenemen in het park, stel je voor!! Toen dat achter de rug was lag het park aan onze voeten. Plattegrondjes opgehaald en meteen de ‘Lost Lagoon’ maar eens opgezocht om daar een plekje uit te zoeken waar we ongestoord een oogje op de kinderen konden houden. Jammer maar helaas, Het golfslagbad was zo’n beetje de enige plek waar stoelen stonden en die paar in de schaduw waren natuurlijk al bezet door de mensen die wel verstand van dit soort parken hebben. Wel vreemd. Texas, in de zomer iedere dag bijna 40 graden, en bij zo’n waterpark zijn 75% van de zitjes in de volle zon zonder enige schaduw! Joi bood aan om als eerste bij de spullen te blijven zodat ik met de kinderen het golfslagbad inkon. Lekker water, iedere 15 minuten 4 minuten lang golven, dat was goed uit te houden! Wel aan de kant om de 3 meter 2 lifeguards maarja, het blijft de VS natuurlijk… We hadden een opblaasbal, een frisbee en zo’n opblaasbaar matje meegenomen want je wil toch wat leuks te doen hebben in het water, niet? VERBODEN! Op een gegeven moment trok ik Jayden haar lifejacket uit omdat we in het ondiepe zaten en ging daar een beetje mee rond-dobberen. Opeens een enorm fluitsignaal, ik keek achter me, niks te zien. Nog meer fluiten en gewijs, toch maar eens aan die lifeguard vragen of ik iets gevaarlijks doe. Ja hoor: u mag de lifejackets alleen op de juiste manier gebruiken, dus aantrekken! Ik kon ze niet aan het verstand brengen dat ik dat ding alleen maar vasthield en dat ik echt geen risico liep om te verdrinken. Jayden op de schouders nemen en achterover of voorover in het water vallen mocht ook al niet, net als een beetje water naar mekaar spatten (daar hebben andere gasten last van), dus het enige dat je in dat bad kan doen is ronddobberen tussen de andere 200 gasten, daar is toch geen lol aan? Het is een beetje geregiseerd zwemmen op deze manier, over-geregiseerd eigenlijk. Joi en ik hebben toen af en toe gewisseld, maar daar gaat na een keer of 3 de lol ook wel af. Toen op zoek naar een leuk veldje waar we wat met een frisbee konden gooien of een balletje konden trappen: alleen maar beton… Vervolgens de andere ‘attracties’ in de Lost Lagoon proberen te bezoeken. Voor de eerste, de Sky Tube, moesten we een halfuur in de brandende zon in de rij staan (geen overkapping voor schaduw) voor iets waar mijn hartslag nog geen 10 slagen van omhoog ging. Met z’n drieën in een soort binnenband een glijbaantje af. Aan het eind plof je in een groot zwembad waar je meteen weer uitmoet omdat de volgende er al weer aankomt. Een andere attractie stond erg spannend uitgebeeld op de plattegrond als een wildwaterbaan waar je met een band in de rondte gesleurd wordt. Nou, dat werd dus in de rij aansluiten met nog een paar honderd anderen en stapvoets een soort rond kanaal afdobberen met z’n allen… Ook liggen de attracties nogal ver van elkaar en moet je via betonnen paden van de een naar de ander lopen. Dat doe je met 37 graden dus niet op je blote voeten! Het enige vervelende is, dat je de attracties niet in mag met waterschoeisel en er is niet echt een plek om die spullen achter te laten voordat je zo’n attractie ingaat dus wederom moet er iemand mee die bij die spullen blijft terwijl de rest in de rij gaat staan. Nogal achterlijk geregeld volgens mij. Kortom, we waren dus de hele dag veroordeeld tot onze stoelen in de volle zon bij het golfslagbad met weinig anders te doen dan af en toe het water in, al moet ik zeggen dat de kinderen het wel leuk vonden, maar daar hadden we niet de hele dag voor naar zo’n duur park gehoeven. Al met al ben ik blij dat we geen $200 hebben hoeven uitgeven voor dit uitje, al hebben de kids het wel naar hun zin gehad en daar gaat het om natuurlijk… Maar in het vervolg zoeken we iets kleinschaligers, zoals een opblaaszwembadje in de achtertuin ofzo. Gegarandeerd dat de kinderen net zoveel plezier hebben, het kost niks en er is voldoende schaduw.