Mijn collega uit Michigan, waar ik het al een keer over gehad heb, is getrouwd met een autoverbouwer. Een goed Hollands woord voor dit beroep weet ik eigenlijk niet, maar het komt erop neer dat hij auto’s opknapt en ze pimpt zodat ze bijna onherkenbaar zijn geworden. Het bedrijf waarvoor hij werkt heet ‘Chopped and Diced’ en bevindt zich in Seguin, een plaats ongeveer 3 kwartier rijden vanaf San Antonio. Hier is de website: Chopped en Diced Het project waar hij bijna mee klaar is (heeft hem 5 weken van 7 dagen gekost..) is een El Camino uit 1960 die aan de ‘Paint Your Ride’ wedstrijd in Ohio mee gaat doen. Kosten van de ombouw: iets van 120.000 dollar… en dat voor een auto zonder motor… Een behoorijk uitgebreide foto-gallery is hier te vinden. Ik zou er niet mee gaan rijden, maar ik vindt dit wel puur Amerikaans. De website van de Paint your Ride wedstrijd is hier Ik ben ook wel een fan van de El Camino en als ik heel eerlijk moet zijn vindt ik eigenlijk die 1969-versie op deze website mooier, maar dat ga ik Kate niet vertellen natuurlijk… Hieronder een impressie van de 1960-versie:

We zijn weer terug in San Antonio… Na een uitputtende reis (vertraging van 2 uur bij vlucht Houston-San Antonio) van 20 uur van deur tot deur zijn we alle koffers aan het uitpakken. 6 grote koffers en 3 stuks handbagage welteverstaan. We hadden nog het een en ander bij pa en ma op zolder liggen dus daar hebben we een groot deel van mee kunnen nemen, de rest van de toegestane hoeveelheid bagage is aangevuld met voornamelijk etenswaren die je hier in de VS niet of nauwelijks of alleen voor veel geld kunt kopen. Al met al was het totaal schat ik zo’n 150 kilo. Het was even spannend of de immigratie-pief ons verhaal ‘niets aan te geven’ zou geloven, maar gelukkig ging dat zonder problemen , we konden zo doorlopen. De ‘oogst’ is in onderstaande foto goed samengevat denk ik. Wat is er op te zien? DE-koffie, Brinta, chocolade, curry, gevulde koeken, drop, whisky, port, kruidenbitter, bier, thee, stroopwafels, kaas, rozijnenbrood, etc.. etc.. En dat is nog maar drie kwart van het totaal: We hebben een geweldige vakantie gehad, al was die natuurlijk vooral voor Joi veel te kort. We waren bijna vergeten hoe groen Nederland is, dat valt echt op als je na 2 jaar in Texas weer eens komt kijken. Het is nu zondag, morgen gaat het werkende leven weer van start, de eerste paar middagen zullen vanwege jetlag wel lastig worden maar daar slaan we ons wel doorheen. Groeten, Andre

Juist ja, het laatste nieuws voordat we weer een paar weken in Nederland zijn. Maar eerst: Velt Village is nog steeds groeiende, we zijn inmiddels de 100 inwoners gepasseerd en er is een nieuwe link bijgekomen: Transport. Als je dus vindt dat er iets aan het transport in de stad gedaan moet worden, klik dan daarop. De andere 2 opties blijven natuurlijk ook gewoon bestaan… En als je toch even niks te doen hebt, kijk dan ook eens in Luingopolis (alleen als je echt totaal niks anders te doen hebt.. ).

Vandaag is de dag, om 3 uur vertrekt het vliegtuig naar Houston, en van daaruit een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam. Dan nog een kleine anderhalf uur met de auto naar Eerbeek en dan zijn we eindelijk, na 18 uur (van deur tot deur) weer ‘thuis’. Gisteren was zo’n beetje de drukste werkdag ooit, want ze zien je niet graag 2-en-een-halve week op vakantie gaan hier, en kunnen daar ook moeilijk mee overweg, maar de zaken zijn overgedragen en om 4 uur was het mooi tijd om te vertrekken. Voldaan gevoel, dat wel. Bovendien maakte mijn baas vorige week bekend dat ze aan het eind van het jaar of begin volgend jaar 4 weken naar Australie wil, dus zo langzamerhand komt een deel van de Amerikaanse ‘arbeiders’ ook een beetje los. Al is de harde kern van thuisblijvers nog steeds erg groot.

Affijn, voorlopig het laatste berichtje uit een winderig, bewolkt maar kurkdroog San Antonio. De automatische sprinkler installatie komt wel van pas zo. De klok staat op 2 maal per week ‘s nachts om 3 uur sproeien. Dan hoef ik straks geen dood grasveldje aan te harken als we terugkomen

Tot gauw,
Andre