Het koele seizoen is weer aangebroken. 22 tot 24 graden overdag en rond de 10 ‘s nachts. Heerlijk. Maar voor ongedierte is dit ook de tijd om de warmte van het huis op te zoeken. Over fire ants heb ik vorig jaar al eens een stukje geschreven: Fire ants. Deze beestjes zijn vervelend, maar nog betere stekers zijn de zogenaamde ‘hornets’ of ‘yellow jackets’. Flink uit de kluiten gewassen wespen die kleine nesten maken in droge, beschermde plaatsen. Ik heb een overkapt gedeelte in de achtertuin waar wat hout is opgeslagen en waar de grasmaaier staat, potgrond en waar ik zakken met kunstmest droog kan bewaren en dit is de ideale plaats voor die beesten. Gisteren was ik daar aan het opruimen, trok een plank opzij en aan de achterkant zat zo’n nest, een centimeter of 15 in doorsnede met een stuk of 20 van die hornets erop. Gelukkig had ik een spuitbus bij de hand en ze legden binnen 5 seconden het loodje. Deze spuitbussen kun je vanaf een afstand van 5 of 6 meter gebruiken zodat je niet in de buurt hoeft te komen. Er schiet een flinke straal rommel uit en alle wespen die geraakt worden zijn bijna meteen dood. Moet ook wel, want als je er een mist worden ze agressief en vallen meteen aan.

Een veel onfrissere huisvriend probeert de Amerikaanse kakkerlak (cockroach) te zijn. In dit warme klimaat is er bijna niet aan te ontkomen dat ze groter zijn dan in Nederland en ook vaker voorkomen. Ons huis is van binnen beslist geen mestvaalt, en er liggen ook nergens etensresten in een hoekje maar sinds we hier wonen heb ik al een stuk of 5 keer zo’n ‘roach’ te pakken moeten nemen. 1 keer in de keuken, 1 keer in onze slaapkamer, 1 keer in de woonkamer en een paar keer in Jaydens slaapkamer. Vooral als het extreem droog en heet is, zoals vorig jaar, of als de winter voor de deur staat proberen ze binnen te komen, meestal door de ontluchtingsgaten in het dak of de ventilatieopeningen van de airconditioning. Ik ben geen voorstander van gif, maar ben toch genoodzaakt om 2 keer per jaar de hele onderkant van het huis, aan de buitenkant rondom te bespuiten. Had ik dat niet gedaan dan waren het er beslist meer dan 5 geweest. En een stuk sneller. Want die paar die toch binnen konden komen waren al flink verzwakt en konden alleen nog maar langzaam kruipen. Om jullie een idee te geven van de Amerikaanse kakkerlak: ze zijn ongeveer 5 cm. lang en breed en plat. Hieronder een foto op ware grootte:

Toch nog even griezelen, zo vlak voor Halloween !

Ik ben een liefhebber van aardappels, voor mensen die mij kennen mag dat geen verrassing zijn. Dat gen heb ik van mijn moeder denk ik, want van alle vakanties kan ik mij herinneren dat, na 2 weken Italie bijvoorbeeld, ze altijd weer blij riep ‘lekker weer een Hollands eerpeltjen eten’ als we thuis kwamen. De keuze aan aardappels is hier niet zo groot als in Nederland met zijn Eigenheimers, Bintjes, Bildstar, Dore, etc.. We hebben hier in San Antonio de keuze uit de ‘Russett’, de ‘Round White’ en de ‘Red’. De Russett is een kruimige aardappel die enorm groot kan worden en de White en Red soorten zijn mij wat te glazig, al worden ze hier wel heel veel verkocht. Over de Russett wilde ik het even hebben, daar kun je namelijk enorm lekkere ‘Baked Potato’ van maken. Dat is echt een ideaal gerecht als je weinig tijd hebt om aardappels te schillen en te koken. Ik maak ze in de magnetron klaar. Was voor iedere eter een grote aardappel goed af en prik er een keer in zodat de warmte/stoom straks kan ontsnappen. In de magnetron, en een minuut of 8 op de hoogste stand laten gaarworden. Er kunnen meer aardappels tegelijk gedaan worden, maar dan moeten ze iets langer, tot een minuut of 12 denk ik. Even met een scherp mes erin prikken, als je weinig weerstand meer voelt zijn ze gaar. Je legt een aardappel op een bord, snijdt ‘m in de lengte door en strooit wat zout on peper op beide helften. Een lik boter ertussen, wat gesnipperde slauitjes, geraspte kaas en evt. wat stukjes bacon: eet smakelijk! Hier worden ze ook vaak gegeten met een flinke klodder Sour Cream erop maar die slaan wij altijd over…
Nog een lesje Engels: ‘potato’ is Amerikaans, ‘potatoe’ is Engels, net als ‘tomato’ en ‘tomatoe’…

Afgelopen weekend hebben we onze telefoonrekening eens goed doorgenomen. AT&T (onze enige keuze hier) maakt er echt een potje van wat betreft de rekeningen. Rekeningen van nutsbedrijven zijn hier enorm veel eenvoudiger dan wat we van de Nuon gewend waren (hierover later meer), maar dat wordt ruimschoots weer teniet gedaan door wat AT&T heeft ingericht aan ondoorzichtige abonnementen, tientallen klantenservice nummers en een telefoonrekening die iedere maand fluctueert, alhoewel we een ‘vast bedrag’ – contract (schijnen te) hebben. Ik schrijf dit op mijn werk dus heb geen voorbeelden, maar ik zal deze week proberen wat van die rekeningen te bloggen, dan krijg je een idee. Joi heeft een heleboel extra’s de deur uitgedaan en wat we nu nog hebben is een zogenaamd ‘AT&T ONE RATE NATIONWIDE 10 CENTS’ – plan + een extra toevoeging voor bellen naar Europa. Dat kost ons nu $17.74 per maand (zonder ADSL), terwijl we in het verleden iets in de buurt van de $30/maand betaalden. Het rijtje services dat we de deur uitgedaan hebben:

CALL WAITING
CALLER ID CALLING NAME DELIVERY
CALLER ID CALLING NUMBER DELIVERY
CALL WAITING ID
USELECT 3
AT&T NATIONWIDE CALLING 100

Call waiting heb ik altijd iets enorm irritants gevonden, maar Joi vond dat altijd nodig (nu gelukkig niet meer, victorie!!). Call waiting betekent dat als je aan het bellen bent, en iemand anders probeert je te bellen, dan krijgen ze geen ingesprektoon maar gewoon de toon van een telefoon die overgaat. Tijdens het gesprek waar jij al mee bezig bent hoor je dan een paar toontjes om je erop te wijzen dat er iemand belt. Met een knop op je telefoon kun je dan dat gesprek aannemen en het gesprek waar je al mee bezig was in de wacht zetten. Ik vind dat een volkomen onnodige service. Als je in gesprek bent, laat dan een nieuwe beller gewoon de ingesprektoon horen en later terugbellen. Maar dit is de VS, en je moet natuurlijk altijd en immer bereikbaar zijn… Nou, voor ons niet meer dus. Caller ID is het weergeven van het telefoonnummer en/of de naam van de persoon die opbelt. Soms wel handig maar aan de andere kant: geen 5 dollar in de maand waard. Nee zeggen tegen zo’n marketingbedrijf gaat ons goed af, en bovendien: een paar keer flink in het Nederlands in de telefoon blaffen als er weer zo’n verkoper naar ‘de vrouw des huizes’ vraagt is nog steeds leuk Gewoon stug volhouden dat je geen Engels spreekt en dan maar afwachten wat ze doen, altijd goed voor een paar minuten vermaak.

Rekeningen van elektra/gas- en waterleidingbedrijf zijn erg eenvoudig omdat iedere maand de meter wordt opgenomen door een medewerker van die bedrijven. De watermeter zit voor aan de weg, gas aan de zijkant en elektra bij de garage dus er hoeft niemand binnen te komen en ik zie ze dus ook nooit. Een enorm voordeel is, dat je dus maandelijks gewoon betaalt wat je verbruikt hebt, tegen het dan geldende tarief. Niks geen moeilijk gedoe met gemiddelde prijzen, vooruitbetalingen, jaarafrekeningen, bijbetalen, terugkrijgen, etc.. Wel zo helder. Maarja, in Nederland lukt dat niet omdat alle meters binnenshuis geplaatst zijn, jammer voor jullie hoor… Nogmaals: deze week zal ik proberen wat van die rekeningen te scannen en ze op de weblog te zetten.

Af en toe is het leuk om iets mafs te doen. Gewoon iets wat je niks oplevert maar omdat je iemand er een plezier mee doet of heel eenvoudig omdat je het zelf leuk vindt. Het onderstaande verhaal valt zeker in deze categorie. In april dit jaar surfte ik min of meer per ongeluk naar deze site: www.pringles-fan.nl. Nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten in omloop waren! Een koker Pringles kost in de VS ongeveer een dollar (bij Walmart dan, of een van de grote drugstores als Walgreens of CVS Pharmacy (soort Kruidvat)) dus die zijn best populair hier want een lekkere zak chips kost hier al gauw $2.49. Toevallig waren er rond die tijd bij de Walmart allerlei nieuwe smaken te koop, waarvan ik er elk 1 bus gekocht had, dus mijn interesse voor die website was gewekt. Ik vond het sparen van deze bussen zo’n idiote hobby dat ik besloot een emailtje naar Marc Kloosterman te sturen, de beheerder van de website, met de vraag of ik er wat voor hem moest opsturen. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk in juli bijna 25 dollar uitgegeven om 10 lege Pringles-kokers naar Vlissingen op te sturen. Wat dat betreft is mijn portie maffe acties voor dit jaar weer volgemaakt, is het niet ? De eervolle vermelding is voor Marc, die de moeite heeft genomen mij een enorme doos met een kilo of 2 aan drop op te sturen. die vandaag is aangekomen. Marc: jij weet precies hoe je afvallige Nederlanders tevreden moet houden, bedankt ! Ik zal vast gaan sparen want volgend jaar mei of juni hopen we weer in Nederland vakantie te gaan vieren, eindelijk, na 2 jaar, en ik zal proberen een koffertje te vullen voor je. Eens kijken of we die Hollandse douane op stang kunnen krijgen vanwege ‘grootschalige import van tweedehands verpakkingswaren’ of iets dergelijks