Een tijdje terug heb ik een stukje geschreven over de maten en gewichten die hier in de VS gebruikt worden en hoe onhandig dat is in vergelijking met het metrische systeem Meten met 2 maten. Ik wil nu een boekje opentrekken over de waanzinnige oplossingen die ze hier verzonnen hebben als het gaat om PAPIER. Ten eerste de papierformaten zelf. Wat hier in de printers zit is vaak letter (8,5″x11″) en legal (8,5″x14″). Legal is alleen een stuk langer dan Letter. Deze zijn niet uitwisselbaar, dus als je bijvoorbeeld zou willen verkleinen van legal naar letter houd je altijd een enorm stuk wit over omdat de verhoudingen niet overeenstemmen. Iets dergelijks geldt voor vergroten van letter naar legal: dit is onmogelijk. Sterker nog: de enorme Xerox-kopieermachines die wij hier hebben staan kunnen niet eens vergroten of verkleinen ! Dat is toch wat makkelijker met A5, A4 en A3… Er is wel een formaat Ledger (11″x17″), daar zouden in principe 2 letter-formaten inkunnen maar omdat meestal de twee printerladen al gebruikt zijn voor legal en letter kom je dit ledger-formaat nauwelijks tegen.

Vervolgens het papiergewicht. In Europa lekker makkelijk: gram per vierkante meter, zoals 80 gr. ofzo. Toen ik hier naar papier aan het zoeken was zag ik alleen 20 Lb. staan, 20 pounds, oftwel 9 kilo. Na enig zoekwerk kwam ik erachter dat deze maat staat voor pond per x pagina’s van grootte y. Je moet dus eerst nog weten hoeveel pagina’s er gewogen worden van de grootte die je wilt kopen voordat je een idee hebt hoe dik het papier eigenlijk is. Voorbeeld: letter-papier wordt gewogen per 500 pagina’s maar dat zijn 500 pagina’s van 24×36 inch. Na veel rekenen kom je dus uit op 75 gr. Ledger-papier wordt gewogen in 500 pagina’s van 25×38 inch, dus als je daar 20 pond ziet staan is dat papier LICHTER dan vergelijkbaar 20 ponds letter-papier… Over ingewikkeld gesproken…

Tot slot de manier waarop gaatjesponsers hier werken, jeweetwel, die handige dingen die we in Nederland gebruiken om 2 gaten in het papier te stanzen zodat je ze in een klapper kan opbergen. Hier hebben ze dus DRIE gaten, waarvan de buitenste 2 niet overeenkomen met de Europese gaten. Een nadeel van dit 3-gaten systeem is, dat het alleen gemaakt is voor het Letter-formaat. Je kunt er dus geen kleinere formaten mee stanzen, want dan kom je niet uit met de buitenste gaten omdat die te ver uit elkaar zitten.

Hmmm… toch weer een ode aan Napoleon hoor !

Ik ben toch gezwicht voor een stukje fastfood, wel een Mexicaanse trouwens… Mag het ? Die frietjes met een kroket die ik met Jayden op vrijdag wel eens in Zutphen ging happen zitten er ook al maandenlang niet meer in dus laten we maar zeggen dat dit een waardige vervanger van de kroket is… Tamales zijn in een maisblad gerolde plakjes maisdeeg met in het midden bonenpasta, stukjes kip of varkensgehakt. Ze worden een uur gestoomd voor ze klaar zijn. Ik kende ze al wel maar het was al weer een paar jaar geleden dat ik ze geproefd had en ben nu definitief gevallen voor dit lekkere hapje. Je kunt ze trouwens ook als hoofdmaaltijd eten met een salade erbij. Joi haalt ze bij een tentje dat heet ‘Delicious Tamales’, hier de link: http://www.delicioustamales.com/

Hier wat foto’s van ons laatste voorraadje:

Pas geleden maar eens een keukenkastje opgeruimd waar nog wat oude spullen van de vorige eigenaar in waren achtergebleven. De oogst aan gouden gidsen ‘yellow pages’ van het voorafgaande jaar kwam eruit tevoorschijn. Een stapel van bijna een meter hoog ! Het domme is, dat de drie grootste telefoonproviders in San Antonio elk hun eigen gouden gidsen uitbrengen. Volgens mij zijn het AT&T, Southwestern Bell en Verizon. Ik heb het idee dat er precies hetzelfde instaat, alleen de advertenties zijn anders. En dan hebben ze ook nog allemaal een uitgebreide en een ‘dunne’ versie, die je dus allebei thuiskrijgt. Wat een papierverspilling zeg, zit je dus elk jaar met 6 van die dikke gidsen thuis, die we sowieso eigenlijk meteen weg kunnen gooien want sinds internet en ‘Google’ heb je de yellow pages echt niet meer nodig. Ik haal de plattegronden er uit, voor in de auto’s, kan wel eens van pas komen.

Harcourt heeft besloten goed het nieuwe jaar in te gaan door 122 werknemers te ontslaan, dit is gisteren bekend gemaakt. Deze 122 personen (10% van het personeelsbestand!) konden meteen vertrekken. Het bedrijfsonderdeel waar ik werk is gelukkig 100% gespaard gebleven maar deze actie heeft me wel weer even met de neus op de feiten gedrukt: bedrijven kunnen doen wat ze willen hier. Geen maandenlange overleggen met een OR of vakbond noodzakelijk: als het nodig is zet je de mensen gewoon op straat. Direct. Harcourt is trouwens wel zo loyaal om deze mensen een paar maanden door te betalen, daar was verder weinig discussie over, maar het blijkt wel weer dat de arbeidsverhoudingen hier behoorlijk anders liggen dan in Nederland. Wat ik van collega’s hoor, is dat wij ons geen zorgen hoeven te maken omdat ons bedrijfsonderdeel vorig jaar 25 miljoen winst heeft gemaakt, het best draaiende deel van Harcourt. De ‘Velthoen Family’ kan dus rustig slapen ‘s nachts..

En weer is het gelukt: San Antonio heeft het van Nederland gewonnen qua winterweer. We hebben sneeuw gehad, hagel en een flinke hoeveelheid ijzel. Het is lekker rustig op mijn werk want niemand durft er te rijden, alhoewel het een paar graden boven nul is en de wegen prima begaanbaar. Het is wel opvallend dat de mensen hier gewoon bang gemaakt worden door de politie en de media. Toegeven: de bomen zit vol ijs en de takken hangen flink naar beneden maar dat is het resultaat van de regen van vannacht en zegt niks over de conditie van de wegen. Op weg naar mijn werk ben ik geen enkel glad stukje tegengekomen, zelfs niet op de viaducten. Gisteren om 10 uur richting werk gegaan en om 3 uur gestopt, je weet het per slot van rekening maar nooit: de voorspellingen en huidige situatie werden zo alarmerend voorgespiegeld. Vandaag weet ik wel beter: de Harcourt weerlijn raadt ons aan om niet eerder dan om 12 uur te beginnen met werken. Om 9 uur zit ik op mijn plek met nog 2 collega’s. Geen werk is geen geld en ik pas ervoor om honderden dollars mis te lopen omdat men hier zo paniekerig doet over een beetje gladheid. Het is weer die bekende overdreven Amerikaanse houding waar ik waarschijnlijk nooit aan zal wennen, hoe lang ik ook in de States woon. Betutteling door de Nederlandse overheid is een bekend gegeven volgens mij, maar hier in de VS kunnen ze er ook wat van hoor. Het Amerikaanse volk wordt collectief het handje vastgehouden en enig handelen op basis van gezond boerenverstand wordt de kop in gedrukt. Kleine anekdote: mijn collega reed gisteravond rond 10 uur nog even naar de supermarkt om wat openhaardblokken te kopen. Op de snelweg passeerde hij een auto, bleek een agent in burger te zijn. Die hield hem aan en gaf hem een schrobbering over het gevaar van je in dit vreselijk noodweer begeven. Sorry hoor.. en dat was zelfs voor deze geboren Texaan ook wat teveel van het goede.

Hieronder een foto van de achtertuin:

Het is gebeurd: de eerste vorst in San Antonio, gepaard met nat weer. Ik kijk mijn ogen uit naar wat er hier allemaal gebeurt als de temperatuur richting nul gaat. Jaydens school is vandaag DICHT, Joi’s werk gaat pas om 1 uur open, mijn werkgever doet pas om 10 uur de deuren open. Het electriciteitsbedrijf is in de hoogste staat van paraatheid want alle electriciteit is hier nog bovengronds en de kabels zijn dus erg gevoelig voor opvriezend ijs en dus breuken. Een stuk of 10 snelwegen zijn gesloten, er zijn waarschuwingen op radio en TV: mensen blijf vooral thuis, etc.. etc… Natuurlijk is ijzel gevaarlijk maar ik vraag me af of het nou echt nodig is om iedere Amerikaan zo tegen zichtzelf te beschermen. Het is natuurlijk zo dat men hier voor geen meter kan autorijden (zie vorige post), en al die achterwiel aangedreven auto’s helpen ook niet echt mee, dus waarschijnlijk is het wel beter zo, maar toch… Hier een foto van een vrouw in San Antonio die bij +2 graden (Celcius) op de bus stond te wachten:

Heel eventjes buiten gekeken en onze oprit is gewoon nat, geen ijs te zien. Tijd voor een kopje koffie, en om half 9 de ‘inclement weather phone’ van Harcourt maar weer eens bellen. Harcourt heeft een speciaal telefoonnummer dat je kunt bellen in geval van slecht weer zodat je kunt horen of je later mag beginnen of dat het kantoor de hele dag dichtblijft.

Ik wil mijzelf beslist geen topchauffeur noemen (ben wel eens wat ongeduldig achter het stuur) maar over het algemeen kon ik prima meekomen in het Nederlandse verkeer. Al zul je me niet snel met de auto de Amsterdamse grachten zien langsrijden. Maar het verkeersinzicht van de gemiddelde San Antoniaan is echt a-bo-mi-na-bel. Of dat ook voor de rest van de VS geldt kan ik nu moeilijk beoordelen maar het zal vast niet veel anders zijn. Toegeven: het is heerlijk rustig toeren op de interstates, als je de stad uitbent. Dat is altijd waar ik naar heb uitgekeken voordat we hier gingen wonen. Er is gewoon weinig verkeer en dat geeft een hoop rust. Maar hier in de stad rijden honderdduizenden auto’s rond en het is er eigenlijk altijd druk, behalve middenin de nacht.

Ik ben natuurlijk in Nederland niet gewend aan ‘het rijden in de grote stad’ met al zijn problemen maar echt, ik heb nog nooit zoveel (bijna) ongelukken zien gebeuren als hier. Er staat bij de afritten van die gele tonnen, gevuld met zand zodat de klap wat minder hard aankomt als je op het laatste moment de afslag wil nemen, het net niet haalt en vol tegen de betonnen omheining aanknalt. Geloof me: die dingen zijn echt nodig hier want om de haverklap zijn ze aan gort gereden: weer een ongeluk gebeurd. Volgens mij is de grootste oorzaak van alle ongelukken hier het feit dat er veel mensen rondrijden (jong, oud, dronken, bellend, feestend) die totaal geen verkeersinzicht hebben en zonder pardon ineens van rijstrook wisselen, een afslag opschieten, 40 mijl per uur gaan rijden op de linkerbaan met een mobieltje aan hun oor en over het algemeen met van alles bezig zijn tijden het autorijden, behalve op het verkeer letten.

De staat van de wegen helpt ook niet echt mee want het asfalt zit vol kuilen, soms grote gaten, scheuren, ongelijke opgelapte stukken en plotselinge versmallingen. Maar dat schreeuwt nu juist om concentratie bij het rijden, die er dus vaak niet is. Het lijkt vaak ook net een kudde schapen bij elkaar als je twee banen hebt voor linksafslaand verkeer is vaak alleen de linkerbaan bezet met een rij auto’s, omdat men 200 meter na de verkeerslichten linksaf moet bijvoorbeeld. Dat is iets waar ik gelukkig al veel gebruik van heb gemaakt door gewoon de rechterbaan te pakken (vooraan!) en rustig naar links in te voegen na de bocht. Dat werkt altijd aangezien de meeste mensen gaten van 20, 25 meter laten vallen bij het wegrijden.

Ook erg oppassen is het met het oprijden van de snelweg. Normaal gesproken verwacht je dat de snelheid TOEneemt bij het oprijden van de oprit. Niet in San Antonio. Men komt met een gangetje van 40 of 50 mijl aanrijden, VERLAAGT de snelheid met 5 mijl (eng, zo’n highway?) en sukkelt zo de rechterbaan van de snelweg op. Erg fijn met invoegen en gegarandeerd voor ongelukken met die grote vrachtwagens die 70 mijl rijden en net even niet opletten. Dit is geen sprookje: dit soort ongelukken gebeurt veel hier.

Waar mogelijk probeer ik dus gebruik te maken van de onkunde van de andere automobilisten, zonder natuurlijk gevaarlijk te gaan doen en dat lukt behoorlijk goed moet ik zeggen. Scheelt me al gauw de helft van mijn reistijd naar het werk denk ik (5 minuten…haha). En voor de rest vooral veel afstand houden zodat ik ruim de tijd heb om te remmen als er weer eens iets op de weg ligt (regelmatig) of de auto voor me ineens besluit gek te gaan doen.

Tot zover de laatste berichten uit San Antonio..

Andre