Weer een succesje geboekt: het is me eindelijk gelukt om in dit land van de onbeperkte mogelijkheden een creditcard te bemachtigen ! Werkelijk alles draait hier om krediet, daar ben ik niet zo’n fan van, maar een creditcard heb je toch wel nodig af en toe dus die wilde ik aanvragen. Blijkt dat enorm veel problemen op te leveren omdat ik geen kredithistorie in de VS heb, nogal wiedes omdat ik hier nooit gewoond heb. En met kreditehistorie bedoelen ze niet het hebben van een bankrekening o.i.d., want die heb ik wel, maar creditcards die je hebt, leningen die je hebt afgesloten, dat soort dingen. Je hele leengedrag en betalingsgedrag m.b.t. creditcards wordt nml. bijgehouden door een tweetal bedrijven. Als je een creditcard aanvraagt gaat de maatschappij waarbij je dit doet eerst die bedrijven raadplegen om te kijken of je het risico wel waard bent. En als je geen leenhistorie hebt, zoals ik, ben je een te hoog risico en krijg je de zo’n kaart gewoon niet. Het gekke is, dat jongeren die gaan studeren en op die leeftijd ook nog geen krediethistorie hebben worden doodgegooid met aanbiedingen voor creditcards waardoor ze binnen 2 jaar soms een schuld van tienduizenden dollars opbouwen. DAT kan dus wel. Uiteindelijk bleek de vijfde ‘bank’ die ik probeerde wel bereid het enorme risico te nemen en mij een Mastercard aan te bieden. CAPITAL ONE, jullie zijn geweldig !!

Ik ga nu onze boodschappen met deze kaart betalen en netjes iedere maand die creditcard (rentevrij) aflossen zodat ik een goed betalingsgedrag kan laten zien. Dit vertaalt zich dan weer in een hoge ‘FICO-score’, die weer goed is voor bijvoorbeeld het krijgen van een aantrekkelijke hypotheekrente. Zo’n FICO-score is een getal dat berekend wordt a.d.h.v. een aantal criteria zoals hoe vaak je een nieuwe creditcard aanvraagt, je totale creditcardschuld, etc.. Voorbeeldje: als je FICO-score boven de 700 is kun je een hypotheekrente van rond de 6% krijgen, is die score rond de 400 dan betaal je al gauw 11 tot 12%, best wel belangrijk om zo’n score te hebben en ‘m hoog te houden dus !

Er viel me vandaag op mijn werk iets op en dat zijn de schoenen die hier door veel mannen gedragen worden. Ik heb ze in Nederland sinds de jaren 80 weinig meer gezien maar je ziet hier nog veel van die instappers met die kwastjes bovenop. En dan vooral bij enorme kerels met een bierbuik, als er iets misstaat is het volgens mij dat wel… Voor de rest is de kleding voornamelijk bandplooibroek met polo of ruitjes-shirt, niet echt verrassend allemaal. Maar volgens mij is het hier vooral een kwestie van vooral niet uit de toom vallen, dan lukt het wel met je carriere. Vrijdag is trouwens casual day, dan mag iedereen in spijkerbroek en gymschoenen naar kantoor, dan ziet het er allemaal wat ongedwongener uit, beetje zoals ik in Nederland gewend was.

Vanavond is eindelijk de overdracht van ons huis. Het heeft zo lang geduurd omdat we geen goede ‘title-company’ konden vinden om dit te doen. Er zijn hier nml. geen notarissen zoals in Nederland die alle papierwerk voor het kopen van een huis regelen en zorgen dat alles gearchiveerd en volgens de regels gaat. Je moet een zgn. ‘title-company’ inschakelen die gaat onderzoeken of je wel het recht hebt om dat huis te kopen. Zij gaan in archieven e.d. speuren naar mogelijke fraude of koopcontracten die misschien ten onrechte zijn getekend e.d., waardoor de jouwe niet rechtsgeldig is en je het huis zou kunnen verliezen. Daarvoor moet je een verzekering afsluiten, de ‘title-insurance’. Als nml. blijkt dat de title-company iets over het hoofd gezien heeft regelt die verzekering dat je je huis niet kwijtraakt. Een heel gedoe allemaal, iets waar je je in Nederland nooit druk over hoeft te maken omdat de notaris dat allemaal regelt en ik heb in Nederland nog nooit gehoord van een ‘notaris-verzekering’ o.i.d. Dus, voor het kopen van een huis betaal je dan wel geen overdrachtsbelasting maar ben je wel zo’n 2000 dollar kwijt aan verzekeringen zodat je zeker weet dat je het huis ook kunt houden. Het is blijkbaar zo’n zooitje qua vastlegging van juridische stukken dat dit nodig is. Dan is zo’n notaris toch zo slecht nog niet, al betaal je er een hoop geld voor… Maargoed, vanavond is het eindelijk zover en is het huis echt van ons. Yippee !

Hier zijn ze dan, vers van de pers:

Na zo’n eerste week op kantoor wil ik graag het een en ander neerpennen over hoe het kantoorleven zich hier afspeelt. Het is nogal anders dan ik in Nederland gewend was, laat dat duidelijk zijn. Ten eerste de cubicles, van die kleine hokjes (ongeveer 2 meter in het vierkant) die in gangen gerangschikt staan en waar bijna je hele werkdag zich afspeelt. Sommige mensen hebben er dan ook complete huiskamers van gemaakt. De onvermijdelijke certificaten (werknemer van de maand, vrijwilliger voor dit, beste in dat, etc…) zie je overal hangen, naast natuurlijk de persoonlijke spullen zoals foto’s, kindertekeningen, petjes e.d. Je kunt wel redelijk rustig werken in die cubicles maar voor nieuwelingen zoals ik is het ook een barriere om je direct collega’s beter te leren kennen, omdat je niemand ziet. Ik maak dus maar af en toe een ‘blokje om’ in de hoop wat mensen tegen te komen en dat werkt eigenlijk wel goed. Ook veel mensen met een Europese achtergrond: Engels, Duits, Scandinavisch, best veel om wat over te kletsen dus. Over kletsen gesproken: als het over spijker met koppen slaan gaat dan kan men hier nog wat leren hoor. Er wordt behoorlijk om de brij heengedraaid over hoe bijvoorbeeld een bestand eruit moet zien maar er is niemand die alle partijen even een halfuurtje bij elkaar roept in een overlegruimte om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Omdat ik hier net ben heb ik het maar een beetje van de zijlijn gadegeslagen maar mijn eerste indruk is dus wel dat ik wat meer slagvaardigheid gewend ben (zelfs bij ING, haha). Erg goed nieuws is het feit dat we hier een echte Douwe Egberts koffiemachine hebben ! Dat zal wel te maken hebben met het feit dat Harcourt onderdeel is van Reed/Elsevier, van oorsprong een Nederlands bedrijf. Het werk zelf is erg interessant. Ik ben onderdeel van een klein team (7 personen) dat een programma ontwikkelt voor de psychiatrie om op basis van honderden vragen die een patient moet beantwoorden een profiel op te stellen van die patient. Mijn taak is om het testontwerp en de testuitvoering hiervan te doen. Vanwege het grote aantal vragen (rond de 1000), die gelukkig niet iedere patient hoeft te beantwoorden, is dit een flinke klus. En ik leer ook nog wat over psychiatrie op die manier, is eens wat anders als bankieren… Het kantoor zit maar 10 minuten met de auto van ons huis af. Ik moet een stukje de snelweg op, richting het oosten, en de andere kant, richting westen, staat meestal om half 8 al vast over een paar kilometer. Ook met de ‘commute’ heb ik dus mazzel. Dat was het tot zover, hopelijk binnenkort wat foto’s van ‘mijn’ cubicle.