Weer een dankbaar onderwerp gevonden om mijn gedachten eens over te laten gaan. Want waar je ook spullen koopt in de VS: alles wordt, het liefst PER ARTIKEL, verpakt in van die dunne plasticzakjes. Bij de kassa van een supermarkt of bijvoorbeeld een Walmart heeft de kassiere een soort draaimolen met allemaal zakjes. Je legt de boodschappen op de band, de kassiere scant ze en stopt ze vervolgens in die zakjes, die jij dan weer in je karretje mag zetten. Als je een beetje aan het shoppen bent en je koopt vlees, groenten, soep, etc… dan heb je dus gauw een kar vol met spullen die in wel 10 zakjes verpakt zijn ! Over vervuiling gesproken… Gelukkig hebben wij een goede reden gevonden om deze overdaad aan plastic niet direct weg te gooien: we gebruiken ze in de afvalemmers thuis. In de keuken, slaapkamers, garage, etc… Zo hoef je dus nooit meer rollen met pedaalemmerzakjes te kopen. Zo zie je maar, je kunt je eigen recycling doen als er verder geen aandacht is voor recycling. Hier een paar winkels waar we regelmatig komen:

• HEB (levensmiddelen)
• http://www.heb.com
• Walmart (soort Makro, je kunt er echt alles kopen)
• http://www.walmart.com
• Home Depot (doe-het-zelf zaak)
• http://www.homedepot.com
• Petsmart (alles voor huisdieren)
• http://www.petsmart.com
• Academy (sportartikelen)
• http://www.academy.com
• Autozone (auto onderhoud)
• http://www.autozone.com
• Best Buy (Electronica)
• http://www.bestbuy.com

Nu de eerste golf van etentjes, feesten en uitgelatenheid voorbij zijn zal ik jullie op de hoogte brengen van wat meer details over mijn nieuwe baan. Het is een zogenaamde ‘contract to hire’ voor 6 maanden. Dit betekent dat het bedrijf waar je gaat werken (Harcourt Assessment in mijn geval) je via een ‘contracting-agency’ inhuurt voor 6 maanden en je daarna eventueel permanent in dienst neemt als deze periode van beide kanten goed bevallen is. De agency is in mijn geval Teksystems, een bedrijf waar ik al contacten mee had toen ik nog in Nederland bivakkeerde in een leeg huis Een proeftijd van 2 maanden kennen ze hier niet, dus dit is min of meer een manier om toch een proeftijd af te dwingen. Mij maakt het niet uit, zolang ik maar aan het werk kan, en ik ben ervan overtuigd dat het werk dat uit mijn handen komt geen belemmering zal zijn om me na 6 maanden in dienst te nemen.

Harcourt Assessment is een bedrijf dat software maakt voor het testen van personen op allerlei gebied: medisch, taal, psychologisch, carriere, etc…  Het bedrijf is onderdeel van Reed/Elsevier (Nederlands!) en ze hebben ook vestigingen in Nederland. De vestiging in San Antonio is maar 10 minuten rijden van ons huis af, perfect dus ! De rol die ik daar ga vervullen is die van ‘Software Quality Assurance Analyst’. Dat is een nogal duur klinkende benaming voor ‘Software Tester’, zo zie ik het tenminste. Het takenpakket bestaat uit het maken van testplannen, het ontwerpen van testcases, het uitvoeren hiervan, rapporteren over de testresultaten, evalueren en reviewen van documentatie. Het hele testtraject dus, wel voornamelijk gericht op Windows-software in plaats van mainframe, wat ik bij ING deed. De mensen die ik binnen het bedrijf zag rondlopen toen ik er mijn gesprek had waren overwegend ‘business casual’ gekleed, dat betekent dus nette broek en blouse of poloshirt maar geen pak en stropdas ‘business attire’. Het schijnt dat steeds meer Amerikaanse bedrijven ‘business casual’ gaan en zelfs af en toe een ‘jeans’-vrijdag hebben, enorm vooruitstrevend voor dit land ! Ik vind dat wel prima want hoef niet zo nodig in een pak achter een bureau te gaan zitten.

Dat is voorlopig alles dat ik over het werk weet, de rest zal de praktijk moeten uitwijzen. Dinsdag naar Teksystems om de papieren in te vullen. Ik schijn een zgn. ‘W2′ te moeten invullen, dat heeft iets met de belastingafdracht te maken geloof ik. Als je puur als freelancer werkt zit je aan een ’1099′ vast, schijnt het. Nog veel te leren hier dus …..

Een kort berichtje maar het is zo belangrijk dat ik het toch even kwijtmoet: zojuist bericht gekregen dat ik op 1 augustus kan beginnen bij Harcourt Assessments ! Het is een leuke, uitdagende baan bij dit onderdeel van Reed/Elsevier dat software maakt om mensen te testen op allerlei gebied, ook veel kinderen. Details volgen later, nu eerst lekker uit eten bij Texas Land & Cattle om het te vieren !!!

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste bericht. Vandaar de wat vreemde combinatie als titel van deze post: ik wil het over een paar onderwerpen hebben, uiteraard weer een vergelijking trekkend met Nederland, want daarin zullen de meeste lezers wel geinteresseerd zijn, toch ? Ten eerste: de stofzuigers hier. Ik ben beslist geen expert maar heb wel mijn aandeel in het huishouden qua stofzuigen; ik vind het maar een lawaaiige business, in Nederland dan. Maar toen onze eerste stofzuiger in de VS: de Dirt Devil, model Vision. Je kunt hier maar mondjesmaat het Nederlandse type stofzuiger kopen: die lage die je aan de slang vooruittrekt en die zijn schreeuwend duur, minstens 200 dollar voor de simpelste, out of the question voor ons dus. De Dirt Devil is zo’n soort bezemsteel met een stofzak aan de steel vast, Harry Potter had ‘m vast heel comfortable gevonden De zuigmond is enorm, dat komt omdat er een ronddraaiende borstel inzit die het vuil nog beter moet oppakken. Misschien is dat wel zo maar hij maakt ook een verschrikkelijke takkeherrie. En bovendien verdwijnt bij elke zuigbeurt volgens mij een toplaagje van de vloerbedekking, als ik tenminste eens analyseer wat er in de stofzak terecht komt: 75% vloerbedekkingpluizen en 25% stof en andere rommel. Een voordeel: de meeste stofzuigers hebben hier geen stofzakken meer, maar een ingebouwd HEPA-filter en een plastic container die je gewoon in de prullebak kunt legen. Scheelt weer 20 Euro voor 5 papieren stofzakjes iedere paar maanden.

Dan de kinderfeestje. Jayden heeft zaterdag 2 feestjes van klasgenootjes: een ‘s middags en een ‘s avonds, volgende week nog eentje op zaterdag. Hier besteed je zulke feestjes uit aan een van de vele restaurants of kinderparadijzen. De ouders brengen hun kind(eren) hier naartoe en het bedrijf zorgt dat de kinderen voorzien worden van drinken, eten en vertier. Morgenmiddag gaat ze naar ‘mr. Gatti’s', dat is een soort Italiaans buffet waar de kinderen zelf hun eten en drinken kunnen uitkiezen, Italiaanse stijl. Er zitten allemaal kamers om het buffetgedeelte heen waar ze spelletjes kunnen spelen of TV kunnen kijken. Met andere woorden: ze vermaken zichzelf wel. ‘s Avonds is het tijd voor Beefy’s Backyard. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar het is ook een buffet-achtig iets met speelgelegenheid voor de kinderen. We zien wel. De laatste is bij ‘Pump it Up’. Volgens het kaartje is dit een ‘Private party zone featuring giant, soft, interactive, fun-filled inflatibles’. Een indoor speeltuin dus met niks anders als opblaasbare, met lucht gevulde spullen, supersafe dus, niks om je aan zeer te doen en de kids zijn na afloop vast helemaal moegesprongen en -geklommen. Maar voordat je kind er mag spelen moet je, en dat is Amerika weer, een formulier met 4 paragrafen ondertekenen dat niemand van Pump-it-up ook maar in de verste verte aansprakelijk is als er iets gebeurt met een kind. Omdat het teveel is om over te tikken hier een foto van het formulier, klik op de foto voor een vergroting: