San Antonio is een grote stad, voor Nederlandse begrippen (1.2 miljoen inwoners). Het is wel een heel bereikbare stad. Vanuit ons huis, toch behoorlijk ver in het noorden, ben je in 15 minuten in het centrum. Hieronder wat kiekjes van downtown. Heel beroemd is de ‘Riverwalk’. De San Antonio river is gekanaliseerd en er zijn wandelpaden langs gemaakt met leuke terasjes e.d. Het centrum is heel groen en erg on-Amerikaans, meer Mexicaans. Ook de Alamo is bekend, er is ook een film over gemaakt.

Zojuist een Mexicaanse zender op TV gevonden die de wedstrijd NLD-ARG live uitzend, nooit verwacht ! Nog steeds geen doelpunten en nog 2 minuten te gaan. Dat moet voor Amerikanen een hele zit zijn zeg, 10 minuten spelen en geen enkel doelpunt. Tijdens het volgen van de wedstrijd (het is nu bijna 4 uur in de middag hier) nog wat foto’s gemaakt van de papierstroom die het kopen van een auto met zich meebrengt en mijn Driving License (sorry, handtekening en licensenumber onleesbaar gemaakt: identity theft is echt een reeel gevaar hier):

Een stukje over de dieren in Texas. Raterslangen komen hier voor, alleen niet binnen de bewoonde gebieden (meestal), dus die hebben we nog niet gezien, gelukkig. Kolibries schijnen ook inheems te zijn, we hebben alleen nog weinig bloemen in onze tuin dus deze vogeltjes hebben we ook nog niet kunnen bewonderen. Dan zijn er de ‘armadillos’ natuurlijk, dat gepantserde beest met al die schubben. Die kom je meestal op de weg tegen, net als de stinkdieren, als roadkill dan. Zo’n beetje als de egels en de padden in Nederland dus. Wat ik gisteravond wel op onze patio aantrof was een possum die zich tegoed deed aan de kattenbrokjes van Stan en Ollie. Deze twee kattenheren stonden erbij en keken ernaar, durfden niet bij dit vreemde beest in de buurt te komen. Het is een zoogdier, ongeveer zo groot als een flinke teckel en hij kan klimmen als de beste. Toen ik buiten kwam ging’ie er vandoor, klom tegen de schutting op en wandelde zo bovenop de schutting naar de achterkant van de tuin toe. Zo schijnen onder de vlooien te zitten, dus ‘s nachts de kattenbrokjes maar binnenzetten vanaf nu…. Ik heb geen foto kunnen maken zo snel, maar hier wat kiekjes van het internet:

Een ding toegeven: er zijn veel dikke Amerikanen maar aan het vetgehalte van de toetjes kan het niet liggen. Misschien aan het suikergehalte, maar daar heb ik niet op gelet. Vandaag op een ‘missie’ geweest om gewone, standaard, ongezoete, geen fat-free of low-fat yoghurt te vinden. En ja: Walmart had wat, van Danone. Een grote emmer standaard, echte cultuuryoghurt. Niet van die plakkerige melksubstantie vol met stijfsel, suiker en vooral veel smaakjes, want daar staan de koelingen vol mee hier. Dus voorlopig ben ik gered. Vla zal wel een utopie blijven ben ik bang…

Eigenlijk schrijf je het als ‘Phoenix’, maar pa-ho-nix klinkt beter… Phoenix, Arizona, hier woont de zus van Joi met haar familie. We zijn er met de auto heengereden, in 1 dag, 16 uur lang…. te lang, vooral voor Jayden, dus de terugweg hebben we maar in 2 dagen gedaan, overnacht in Las Cruces, New Mexico. Mooie stad, Phoenix, maar zo HEET ! Iedere dag rond de 40 graden. Wel droge warmte maar toch. Hier is een blik op de stad, vanaf South Mountain Park:

De dag erop de Grand Canyon bezocht, waarvan ook een paar foto’s, en eentje van de Sedona, op weg er naartoe:

Het was een leuk tripje, maar we zijn toch wel weer blij om in de relatieve ‘koelte’ van San Antonio terug te zijn. Er groeit hier in ieder geval gras aan de kant van de weg ! Toen we terugkwamen lag er een pakje in de brievenbus: mijn kentekenplaten. Nu is mijn truck helemaal compleet:

Wie heeft er belangstelling voor de oude platen ? Voor 5 euro + verzendkosten stuur ik er een op. Ze zien er precies zo uit, alleen met een ander nummer uiteraard…