Promotie, vakantie, release van nieuwe software, inwerken, het waren een paar drukke weken hier, en de drukte is nog niet voorbij. Maar toch dit weekend maar even tijd maken om even wat te posten over de autovakantie die we achter de rug hebben. Geen Europa deze keer, maar een autotocht van ruim twee weken door het midden van de VS. De route was ongeveer zo: San Antonio(TX), Raton(NM), Estes Park(CO), Glenwood Springs(CO), Moab(UT), Las Vegas(NV), Laughlin(NV),Phoenix(AZ),Carsbad(NM),San Antonio(TX). Dit ziet er op de kaart ongeveer zo uit:

Volg deze link om de route in Googlemaps te openen. Het was een hele trip: 3500 miles in totaal (5600 km) maar er was toch tijd genoeg om voldoende te zien omdat we vooral de eerste 2 en de laatste 2 dagen flink hebben doorgereden om Texas in en uit te komen. Toen bleef er voor de resterende kilometers meer tijd over. De eerste flinke stop was in Estes Park, Colorado, waar we 3 dagen zijn geweest en op bezoek zijn geweest bij een familie Velthoen waarvan de voorouders rond 1870 vanuit Deventer naar de VS zijn vertrokken. Bijzonder. En in Phoenix zijn we ook wat langer gebleven om bij Joi’s zus en haar familie te logeren. Ik heb uiteraard weer honderden foto’s gemaakt, waarvan hieronder een selectie van de mooiste. Klik weer op de foto voor de grote versie:

Noord Texas	Raton, NM	Raton, NM
Zuid Colorado	Nederland, CO	Estes Park, CO
Estes Park, CO	Bear Lake	Bear Lake
Sprague Lake	Sprague Lake	Hotel Estes Park
Old Fall River Road	4km hoog	4km hoog
Continental Divide	Richting Utah	Colorado River
Colorado River	Richting Moab	Arches NP
Arches NP	Arches NP	Arches NP
Arches NP	Arches NP	Arches NP
Arches NP	Arches NP	Arches NP
Las Vegas	Mojave Desert	Laughlin, NV
New Mexico	White Sands	White Sands
Lincoln National Forest

Deze week is de laatste week voordat onze vakantie begint (zaterdag). We hebben besloten om dit jaar maar eens niet naar Nederland te komen maar in de VS wat rond te rijden (3500 miles, dat wel…) en pas in maart volgend jaar weer in het vliegtuig naar Europa te stappen. Het was dus de afgelopen weken erg druk om alles op mijn werk geregeld te krijgen voor deze extreem lange vakantie van 2 weken

Daar komt nog bij dat mijn baas maandag naar een ander onderdeel van Pearson verhuisd is en nu Product Manager in plaats van QA manager is. Dus: mij is de kans geboden me te bewijzen als QA manager, voorlopig als Interim maar als dat vlotjes gaat wordt het hopelijk een permanente positie. Dus, ik ben nu behoorlijk zichtbaar in het diagram van de organisatie, wish me luck!

 De spanning is weer geweken en we zijn 2e van de wereld geworden!! Het eindresultaat is natuurlijk niet wat we verwacht hadden, maar de wedstrijd was in ieder geval LANG en zeer de moeite waard. Onze paar uurtjes in Fatso’s waren dan ook heel gezellig, met enkele tientallen Nederlanders op een kluitje en veel oranje. Het enige dat ik miste waren de bitterballen  maar die heb ik zaterdag met Jayden al gemaakt dus die kunnen we thuis lekker opsmikkelen. Het was voor zo’n gelegenheid toch wel leuk om weer eens ‘onder de Nederlanders’ te zijn en de San Antonio Dutch Meetup Group bestaat uit een flink aantal leuke mensen dus daar moeten we maar eens lid van worden. Anyway, hieronder wat foto’s van Fatso’s (geen vergroting deze keer want ze zijn gemaakt met mobieltjes en de kwaliteit is dus niet echt denderend):

Toch even opstaan voor het volkslied:

Zelfs de Google page is in stijl vandaag. Dat wordt een spannende dag, we hebben de oranje shirts al uit de kast gehaald. We gaan de wedstrijd met een paar collega’s bekijken bij Fatso’s, dat is een sportcafé niet ver van ons huis vandaag. Er schijnen nog meer Nederlanders te komen ook (zie comment bij vorige post) dus het belooft Hollands gezellig te worden door. Er zijn zelfs een hoop Amerikanen die reikhalzend naar deze wedstrijd uitkijken, schijnt het.

Nou, we wachten af, maar ik weet zeker dat alle Nederlanders overzee, naast de 16 miljoen thuisblijvers, de wedstrijd ook zullen volgen.

HUP HOLLAND HUP!!

Het Nederland-gevoel komt weer behoorlijk boven met al die gewonnen wedstrijden van het Nederlands elftal tijdens de WK 2010. Ik heb een behoorlijk aantal collega’s uit Midden en Zuid Amerika en nu het aantal Spaanstalige landen in de pool flink afneemt krijgen ook zij wat meer belangstelling voor de Nederlanders. Ik denk dat we een goede kans maken tegen Duitsland te spelen in de finale. Gelukkig wordt dat een zondag, dan kan ik het ook live op TV volgen. Vorige week hebben we Jaydens Nederlandse paspoort verlengd bij het consulaat in Houston, deze keer moesten we toch even een foto met Bea en de vlag maken, hieronder het resultaat:

Klein stukje Nederland:

 Hup Holland Hup!:

Bijna op de kop af 4 jaar na mijn in diensttreding bij toen nog Harcourt ben ik officieel Senior Software Quality Assurance Analyst. De tandwielen bij Pearson draaien langzaam want het was in januari al door mijn baas aangevraagd en het heeft het bedrijf dus 5 maanden gekost om die beslissing goed te keuren. Affijn, ik geef geen barst om titels maar de extra pecunia zijn natuurlijk mooi meegenomen!

Pearson is erg Europees bezig, maar dat heb ik al eens gezegd, en dit jaar ga ik maar eens profiteren van de summer flex-hours regeling. Dit betekent dat je één dag in de week, of iedere 2 weken vrij neemt en de ‘schade’ in de overige dagen inhaalt. Aangezien ik nog steeds een contract van 37,5 uur heb lijkt dat dus erg veel op de 36 urige, 4-daagse werkweek die ik bij ING had. Vandaag was mijn eerste flexdag en we hebben besloten om maar eens de hele Mission Trail van San Antonio te ‘doen’. Vroeg beginnen want het belooft weer een stomend hete dag te worden dus als we rond 12 uur klaar zijn hoeven we de ergste hitte niet mee te maken. Dat verliep allemaal keurig en ik heb me echt verbaasd over het feit dat dit zo’n ongelooflijk mooie route is, die volgens mij het pareltje van Texas zou moeten zijn, maar door San Antonio nauwelijks gepromoot wordt. Ja, de Alamo kent iedereen hier, maar al die andere missieposten: erg onbekend. En dat bleek ook wel want naast een handjevol andere toeristen was er dan ook niemand te bekennen. Het is ook wel een zoekplaatje, vooral vlak na de Alamo, om de volgende 2 missies te vinden. De bewegwijzering is om te huilen, de wegen zitten vol kuilen en je rijdt door buurten waar ik me ‘s avonds alleen niet zou willen vertonen. Vanaf Mission San José echter ging er een wereld voor ons open: mooie groene velden, een gigantisch brede rivier met een waterval, een aqauduct en erg mooi bewaard gebleven kerkjes uit het begin van de 18e eeuw. De Alamo hebben we al verschillende malen gezien, dus we begonnen in Alamo Steet richting Concepción, daarna San José en via Padre Park langs de rivier richting de Espada Dam waar je de rivier half door het water over moet steken. Erg leuk! Dan richting Mission San Juan en vanaf daar de Espada Aquaduct en tenslotte mission Espada. Een bijzonder mooie route en heerlijk rustig. Er valt ook veel te fietsen en vooral in het zuidelijk deel is de weg lekker rustig en zijn er speciale fietspaden. Hieronder een scan van de kaart. De roodomlijnde stukken zijn links waar je op kunt klikken, er opent zich dan een pagina met foto’s voor ieder van de missieposten. Op de foto’s kan ook worden ingezoomd want het zijn de originele 6Megapixel opnames.

Weer een grappig voorval waar ik als ‘no-nonsense’ nuchtere Hollander niet echt bij kan. Iedereen kent wel die bijgeloof-dingetjes als zwarte katten, niet onder ladders doorlopen en natuurlijk het nummer 13. Leuk en aardig, maar om daar nu ook je business-processen mee te vermoeien? En dat is nu precies wat bij Pearson gebeurde deze week: een nieuwe versie van een programma diende gelanceerd te worden, en we zaten momenteel op versie 1.0.12. Tot mijn verbazing werd meteen, en tot ieders volledige overtuiging besloten om versie 1.0.13 maar over te slaan en direct 1.0.14 te gebruiken, zonder discussie. Ik had moeite om mijn gezicht in plooi te houden over zoiets knulligs waar zo serieus over gedaan wordt. Tja… we kennen allemaal de verhalen van Amerikaanse vliegtuigen zonder rij 13 (zelf gezien) en hotels zonder 13e verdieping (idem, vooral populair in Las Vegas) en daar kunnen we nu dus ook ‘versies 13′ aan toevoegen. Het zal wel niet alleen een typisch Amerikaans verschijnsel zijn, maar het pas wel weer in het plaatje dat ik me intussen gevormd heb van een enorm Westers land dat bolstaat van gekke, on-21e-eeuwse, ouderwetse gebruiken en denkbeelden die het dagelijks leven hier beïnvloeden.

Afgelopen donderdagavond was het feest in San Antonio: rond een uur of 8 kwam er plotseling een storm opzetten met windstoten tot 100 km/u, Gelukkig duurde het maar een halfuur, maar dat was lang genoeg om toch flink wat schade aan te richten aan bomen e.d. Wij werden ook niet gespaard, zoals aan onderstaande reeks foto’s te zien is. Dus vandaag (zaterdag) was het weer klusjesdag om de spullen weer te repareren en de afgewaaide takken op te ruimen.

 Takkenzooi:

Jammer, dit was een mooi groen boompje:

Ook het hek aan de achterkant heeft het niet overleefd:

We zijn nu het dode hout wel kwijt:

Hek weer gerepareerd, nieuwe cederhouten plank erin gezet. Dit hout wordt niet geïmpregneerd maar is van nature weerbestendig en gaat veel langer mee dan geïmpregneerd waaibomen (dennen)hout. Kosten $1.89 per plank (1.80 m hoog) en menig zweetdruppel want de vochtigheid is bijna 100% vandaag.

Een kijkje in het ‘steegje’ achter de schutting:

De resterende helft van de boom behandeld tegen ongedierte (foto: Jayden Velthoen):

Een voordeel: ik kan er weer onder grasmaaien:

 Het is dit weekend weer raak: één van die spaarzame lange weekenden in de VS, deze keer is het Memorial Day. Dat kun je een beetje vergelijken met dodenherdenking maar het is wat minder ‘doods’ dan in Nederland. Omdat het een vrije dag is voor de meeste mensen wordt deze dag aangegrepen om flink te gaan barbequen en picknicken met de hele familie. Wij gaan hetzelfde doen bij mijn schoonouders. Het was voor de rest weer een tuin-weekend. Veel te doen omdat we weer flinke regenbuien gehad hebben en dat in combinatie met een hoge temperatuur van over de 30 graden zorgt voor flinke groei van zo’n beetje alles. Allereerst heb ik zaterdag stekjes geplant van een hoop inheemse bomen en struiken die in het mooie wandelpark bij mijn werk groeien. Een gedeelte heb ik in water gezet en de rest in potaarde met wat wortelstimuleringsmiddel zodat er hopelijk wat uitgroeit. Inheemse bomen verdienen mijn voorkeur omdat ze weinig water nodig hebben en goed tegen de hitte kunnen, en ze zien er nog mooi uit ook. Hier een paar voorbeeldjes. Klik weer op de foto voor een vergroting:

Een hele tafel vol:

Soort stekelige conifeer:

De struik wordt 2 meter hoog en zit vol met bloemen:

Nog een prikkelig heldergroen plantje:

Deze heeft schaduw nodig:

De onvermijdelijke cactus:

De groentetuin produceert ook aardig. We hebben flink wat pepers en paprika’s en de zoete mais groeit ook aardig. Alleen de tomaten willen niet best, maar daarover straks meer. Hier is de oogst van vandaag:

Banana peppers, jalapeno’s en tomaten:

De tomaten worden opgevreten door beestjes dus daar moeten we wat aan gaan doen. Toen ik wat aan het onkruid wieden was vond ik deze rups. Dit blijkt na enig onderzoek de Tomate Horn Worm te zijn die het inderdaad op tomaten voorzien heeft. Er zijn gelukkig organische middeltjes verkrijgbaar om dit enorme beest weg te krijgen. Ze zijn niet giftig overigens, al zou je dat door die angel wel verwachten:

Tomato Horn Worm: